— 207 - 



maar de bovenste en onderste hoek van ieder lidteeken zijn afge- 

 stompt, zoodat de vorm zeshoekig geworden is. In zekere soorten 

 zijn de overgebleven bladstukken tot overlangsche ribben santen- 

 gegroeid (PI. IX, f. 1). 



In zekere gevallen heeft men in de schors van het onderste deel 

 vangroote stammen, breede spleten gevonden ; blijkbaar is dit een 

 gevolg van den secundairen diktegroei. Het schijnt ook dat de 

 verdelgende invloed van het weder mettertijd de bladteekens 

 volkomen kon uitwisschen. 



De aarvorraige bloeiwijzen of strobielen van Lepidodendron, 

 de zoogenoemde LepidostroU, hebben nagenoeg hetzelfde uitzicht 

 als een dennenkegel. Alleen hare blaadjes, die elkander dakpans- 

 gewijze bedekken, zijn van buiten zichtbaar : de aan de bovenzijde 

 der blaadjes vastgehechte sporangien zijn er achter verborgen. Bij 

 een groot aantal LepidostroU heeft men, evenals bij Selaginella, 

 tweeërlei sporen gevonden : mikrosporen aan den top van den 

 kegel, en makrosporen aan zijn onderste gedeelte (1). Voor eenige 

 jaren heeft Zeiller strobielen ontdekt, wier steel de kenmerken 

 der Sigillarien volkomen bezit. Daar nu deze strobielen zonder 

 twijfel aan eene Vaatkryptogaam toebehooren, schijnt het wel 

 bewezen dat SigiUaria, zoowel als Lepidodendron, bij de spore- 

 planten moet gerangschikt worden, en dat hooger besproken 

 theorie van Brongniart, Renault, enz. (zie blz. 201) op geen vol- 

 doenden grond berust. 



Het schijnt dat de strobielen van SigiUaria op gansch bijzon- 

 dere wi,jze op den stam gevestigd waren. Men heeft immers, op 

 stammen van zegelboomen, tusschen de gewone bladteekens, 

 andere litteekens gevonden, die een verschillend uitzicht bezitten, 

 en aan afgevallen voortplantings werktuigen toegeschreven worden . 

 Nu eens zijn die litteekens in overlangsche rijen geplaatst, die van 

 afstand tot afstand onderbroken zijn : bijgevolg zijn zij tot gordels 

 vereenigd. Elders zijn ze in afzonderlijke kringen gerangschikt. 



(1) "Men moet zich nochtans wachtenditfeit op aldeLepiilodendreën 

 toe te passen, daar in die groep, zoowel als in de nu levende Wolfs- 

 klauwen en Selaginellen, gelijk- en ongelijksporige familiën van het- 

 zelfde voorkomen kunnen begrepen zijn. " (Solms-Laubach). 



