— 95 — 



worden. De opening langs waar zij moeten ontsnappen is 

 bijv. te nauw, om meer dan één zaad te gelijk door te laten 

 (met poriën openspringende doosvrucht der klaproos 

 {Papaver) enz.) of de zaden komen achtereenvolgens van 

 den zaaddrager los (vele Cruciferen b^v.jenz. Bij V.arven- 

 sis wordt hetzelfde uitwerksel teweeggebracht door de 

 kleverigheid der zaden : de vruchten gaan wijd open, de 

 zaden verbreken allen te gelijk hun samenhang met den 

 zaaddrager, maar door hunne kleverigheid worden zij 

 tegengehouden. 



Wanneer de 15 of 20 zaden eener vruchtdoos op den 

 bodem der geopende vruchtholte tot eene klomp vereenigd 

 liggen, zijn het natuurlijk de bovenste die het eerst door 

 den regen weggespoeld worden; en zelfs nadat zij de 

 vrucht verlaten hebben worden zij nog meer of min 

 vastgehouden : tamelijk sterk, wanneer zij in een bladoksel 

 terechtkomen, of door een uitstekend gedeelte der plant 

 als door een regenscherm tegen verdere werking der 

 waterdruppels beschut worden; zeer weinig daarentegen, 

 wanneer zij over eene efFene oppervlakte glijden. De haren, 

 waarmede de plant bezet is, vervullen daarbij onbetwijfeld 

 eene rol, daar zij bijdragen om de zaden vast te houden. 



De uitstrooiing der zaden der droge veelzadige vruchten 

 geschiedt door den wind {Epüobium bijv.), door wegsnel- 

 ling(velePapilionaceeën),door het water (Nymphaea b. v.) 

 of door de dieren (Cynoglossum b. v.). Veronica arvensis 

 vertoont ons waarschijnlijk het eerste voorbeeld d) van uit- 

 strooiing door den r^^/e^, waarvan melding gemaakt wordt. 



4° Zonder regen kunnen de zaden de moeder plant niet 

 verlaten. 



(1) De woestijnplanten daargelaten. 



