- 96 — 



Wij hebben talrijke vruchtdragende stengels van V. 

 arvensis op een blad wit papier op eene tafel gelegd : na 

 vier a vijf weken waren slechts enkele zaden op het papier 

 gevallen. Wij hadden nochtans schier alle dagende planten 

 in handen genomen e;i verplaatst, ten einde de bewegingen 

 na te bootsen, welke de stengels in hunne natuurlijke 

 groeiplaatsen, onder den invloed van den wind en andere 

 oorzaken volbrengen. Niet alleen waren alle vruchten 

 dicht gebleven, maar zelfs de meeste zaden, die aan de 

 stengels enz. gekleefd waren, bleven vast zitten. Wij 

 meenen daaruit te mogen besluiten dat V. arvensis hare 

 zaden schier niet kan loslaten zonder bevochtiging. 



* 



Bij Veronica serpijUifoUa worden de zaden evenzeer 

 kleverig door bevochtiging en blijven na uitdroging stevig 

 vastgeplakt (aan eene glazen plaat, bijv.). Wij hebben 

 vastgesteld dat, evenals bij de vorige soort, talrijke zaden 

 aan den stengel, de bladeren enz. der moederplant gekleefd 

 zijn. De vruchten van V. serpyllifolia gaan door bevoch- 

 tiging open : de uitzaaiing geschiedt dus in hoofdzaak op 

 dezelfde wijze als bij Veronica arvensis. 



* 

 * * 



Is onze verklaring van het nut, door de kleverigheid 

 der zaden bij V. arvensis en serpyllifolia opgeleverd , ook 

 geldig voor de andere planten, wier zaden kleverig 

 worden door bevochtiging? 



Wij hebben in dat opzicht slechts Teesclalia nudicaulis 

 kunnen onderzoeken. Bij deze soort is het uitstrooiings- 

 mechanisme volkomen verschillend van hetgeen wij bij 

 V. arvensis hebben vastgesteld. De vruchten van Teesdalia 



