— 239 — 



2° dorre vruchten . . . droge vruchten, 



De note noot, 



De kernc dopvrucht, 



De korrel graanvrucht, 



Deschelpe khiisvrucht, 



De sluime peul, 



De hauwe liainv. 



Het hauweling .... liauwtje, 



Hetlioorntje kokervrucht, 



De custode doosvrucht (met een deksel 



openspringende). 



De herne Gevleugelde noot. 



Wij willen hier niet nader onderzoeken of de beschri.jving, die 

 van al deze vruchten gegeven wordt, nauwkeurig en duidelijk 

 (zie bijv. de beschrijving der note, der sluime, der hauwe, enz.) 

 is. De rangschikking zelve is onvolkomen : de appelvrucht en de 

 komkommervrucht worden er verward; en nogmaals werpt de 

 schrijver, zonder eenige gegronde reden, eene menigte algemeen 

 gebruikte en geijkte Nederlandsche woorden over boord, om 

 eene lange reeks nieuwe bewoordingen in het leven te roepen. 



Het is onnoodig deze uittreksels te vermenigvuldigen : op 

 iedere bladzijde van den bijvoeg vinden wij niemce woorden, en 

 de aangehaalde voorbeelden geven een voldoende denkbeeld van 

 het geheele werk. 



Uit de lijst der aangehaalde schrijvers (blz. III) blijkt dat De Bo 

 geen enkel modern Nederlandsch werk over piantenkunde gekend 

 heeft : Oudemaus, Hugo de Vries, Huizinga, Salverda, Suringar, 

 Boerlage, Heukels, Van der Harst, Rauwenhoflf, Witte en zooveel 

 andere verdienstelijke kruidkundigen blijven onvermeld! Hij heeft 

 willen eene plantenkundige taal scheppen, op eigene hand, en 

 hetgeen hij voortgebracht heeft is voor niemand verstaanbaar. 

 De schrijver dezer regelen is West-Vlaming en tevens professor 

 van piantenkunde ; hij bevindt zich dus in de best mogelijke voor- 

 waarden om De Bo's taal te begrijpen; hij zou er nochtans weinig 

 van verstaan hebben,waren de Fransche verklaringen weggelaten 

 geworden. J- Mac Leod. 



(Uittreksel uit « Deken De Bo's kruidw. en de Nederl. wet. 

 taal .-. Nederlandsch Museum, 3® en 4« afl. 1888). 



