— 249 — 



Schimper heeft een drietal Amerikaansche mierenhoudende 

 gewassen nauwkeurig bestudeerd : wij ontleenen aan zijn werk 

 de volgende bijzonderheden omtrent de voornaamste dier plan- 

 ten, Ceo'opia adenopus. 



De Cecropia's {Imbaiiba of Embauba der Brazilianen ; boia- 

 canot, trumpet-tree in West-Indië) zijn in Brazilië buitengewoon 

 gemeen : haar stam is overeindstaaude, glad, op korte, steltach- 

 tige luchtwortels verheven ; hij draagt, — bij C. adenopus - een 

 klein getal takken, die aan hun voet, op 60 cm. — 1 m. lengte, 

 horizontaal uitgespreid zijn, en daarna schuin naar boven stijgen, 

 zoodat de geheele boom het uitzicht van een reusachtigen kande- 

 laar verkrijgt. De bladeren zijn niet talrijk, handvormig, groot, 

 van boven groen, van onder wit of grauw behaard. De jonge 

 bladeren zijn — evenals bij Ficus — in eeno groote, donkerroode 

 scheede bevat. 



Wordt een dergelijke boom liard gestooten, zoo komt oogen- 

 blikkelijk eene wilde schaar mieren te voorschijn ; hare steek 

 is pijnlijk, en men kan moeilijk dien aanval afweren. Het vellen 

 van eene Imbauba is dan ook alles behalve vermakelijk. Een 

 nader onderzoek leert, dat de mieren, langs kleine ronde openin- 

 gen, uit de bovenste stengelleden van den boom naar buiten 

 stormen. De stam is inwendig hol, door dwarsche tusschenschot- 

 ten in boven elkander gelegen kamers verdeeld, en wordt door 

 ontelbare mieren bewoond. 



De mierensoort, die in de provincie Santa-Catharina (Zuid- 

 Brazilië) Cecropia adenopus bewoont, is Azteca instabüis. Hare 

 leefwijs werd door Fritz Muller en Schimper onderzocht. Een 

 bevruclit ^^fóca-wijfje, de koningin van het toekomende mieren- 

 nest, dringt in eene der bovenste kamers van den stam, langs 

 eene opening die zij zelf knaagt. Die opening groeit weder dicht, 

 door het ontstaan van een inwendig aanwas, waarvan het sappig 

 weefsel door de mier, in haar gevang, als voedsel gebruikt 

 wordt. De mier legt in de kamer, die aldus volkomen gesloten is, 

 eieren waaruit werkmieren ontstaan : wanneer deze volkomen 

 zijn, knagen zij het overschot van het aanwas af, maken de deur 

 weder open, en zoo is het mierennest gesticht. Niet zelden vindt 



