— 101 — 



elkander aangesloten. — De honigklieren zijn vier in 

 getal : V twee klieren a aan den voet der korte meeldraden. 

 Deze klieren zijn ongeveer 1 i maal breeder dan hoog; 

 zij vertoonen een indruk, en hun middelste deel is groen. 

 2' De twee andere klieren b bevinden zich aan de buiten- 

 zijde van ieder paar lange meeldraden ; iedere klier heeft 

 de gedaante eener kegelvormige, afstaande, groene 

 verhevenheid. Eerstgenoemde honigklieren a schenen ons 

 meer honig af te scheiden dan laatstgenoemde. 



Wanneer de bloem opengaat is de stempel reeds gereed 

 om stuifmeel te ontvangen. De helmknoppen der vier lange 

 meeldraden gaan langs de binnenzijde open ; zij verheffen 

 zich een weinig boven den stempel, en staan overeind, 

 zoodat stuifmeelkorrels op den stempel kunnen vallen, 

 waardoor spontane zelfbevruchting teweeggebracht wordt. 

 De helmknoppen der twee korte meeldraden zijn insgelijks 

 met hunne spleten naar binnen gekeerd, maar verheffen 

 zich niet tot aan den stempel, zoodat zij bij spontane 

 zelfbevruchting geene rol te vervullen hebben. 



Na korten tijd draaien zich de helmknoppen der lange 

 meeldraden, evenals bij Cardamine pratense, ongeveer 

 90" om hunne eigene as om, ten gevolge waarvan hunne 

 stuifmeelzijde van den stempel afgewend en naar de korte 

 meeldraden gekeerd wordt. Die beweging is echter niet zoo 

 volkomen als bij Cardamine (zie H. Muller). De wegnaar den 

 honig (honigklieren a) is nauw, begrepen tusschen een der 

 korte meeldraden, twee lange meeldraden en den stamper : 

 een insect, dat den honig tracht te bereiken, komt dus in 

 aanraking met den stempel, en de stuifmeelzijde der helm- 

 knoppen van een korten en twee lange meeldraden. 

 Wanneer het insect achtervolgens verscheidene bloemen 

 bezoekt, zal hetzelfde gedeelte van zijn lichaam nu eens 



