— 261 — 



komen gelijk worden aan de korrels die door ammoniak en andere 

 basen in het protoplasma teweeggebracht worden. Die blazen 

 kunnen dus niets anderszijn dan een afscheidingsproduct van het 

 in het celvocht opgelost eiwit. Het verder ontstaan van kleinere 

 blazen binnen de eerste wordt verklaard door aan te nemen, dat 

 de oplossing van coffeïne door den vliezigen wand der eerstge- 

 vormde blazen dringt, hetgeen een nieuw neerslaan van het eiwit, 

 onder den vorm van nieuwe, maar kleinere sfeeren, voor gevolg 

 heeft. Ook deze met coffeïne verkregen blazen worden door inwer- 

 king eener alkalische zilververbinding zwart. Men zou dus mogen 

 besluiten, dat de korrels die door de werking van ammoniak ont- 

 staan, ook kleine blazen zijn. 



Schr. heelt ook eenige waarnemingen gedaan omtrent het ver- 

 schil, dat zou kunnen bestaan in de werking van verscheidene 

 isomeere stikstofhoudende zelfstandigheden ; zoo bijvoorbeeld 

 Ortho- en Paratoluidien. en Toluidendiamien. Tusschen de twee 

 eerstgenoemde stoffen was geen verschil te bespeuren, maar door 

 behandeling met Toluidendiamien stierven de cellen veel vroeger 

 dan na de behandeling met Ortho- en Paratoluidien. Ook met 

 Amarien en Ili/drobenzamied-weTd iets dergelijks waargenomen: 

 de cellen waren reeds dood in Amarien, terwijl zij in Hydroben- 

 zamien nog levend waren. E. Verschafkelt. 



F. A. r. €. 'Weiu. De Vermehriing der normaleri Vacuolen 

 durch Theilung, — Jahrb. f. Wiss. Botan. von N. Pringsheim. 

 XIX Bd. 3 Heft. bdz. 295-356, met PI. VII-IX. 



In de inleiding herinnert Schr. hoe men zich vroeger de samen- 

 stelling van het protoplasma voorstelde. Eerst aanzag men het 

 protoplasma als eene gewone vloeistof; later nam men aan dat het 

 eene emulsie was. Men neemt nu aan dat het protoplasma een 

 georganiseerd lichaam is, waarvan de organen zich door deeling 

 vermeerderen. 



Nog voor weinige jaren werd, naar 't voorbeeld van Hofmeis- 

 ter, aangenomen dat de vacuolen te vooi'schijn kwamen in cellen 

 die te veel water opgenomen hadden. Volgens Hofmeister bezitten 

 de jongste cellen geene vacuolen en deze komen alleen te voor- 

 schijn wanneer de cellen zich beginnen uit te zetten. 



Schr* tracht deze meening te weerleggen. Verscheidene 



