— 112 — 



vormige aanhangsels die, meer of min gebogen, en eenigszins 

 door elkander verward, op het honigdeksel liggen. De 

 meeldraden zijn licht spiraal sge wijs gewonden, waardoor 

 de spleten die zij begrenzen nauwer zijn dan in de vormen 

 a en b. De stijve haren op de randen der meeldraden zijn 

 zeer weinig ontwikkeld, soms bijna ontbrekend. 



Het onderblijven der haren schijnt in verband te staan 

 met de ontwikkeling der hoornvormige aanhangselen. 

 Wanneer men toevallig een meeldraad aantreft zonder 

 aanhangsels, vindt men de haren van dien meeldraad even 

 sterk ontwikkeld als in de vormen a enb. 



Omtrent de phjsiologische beteekenis der hoornvormige 

 aanhangsels kunnen wij slechts gissingen wagen, daar wij 

 niet hebben kunnen vaststellen op welke wijze de insecten 

 zich tegenover die organen gedragen. De bezoekers 

 moeten, om den honig te bereiken, tusschen de hoornen 

 dringen : die organen dienen dan ook misschien om den 

 honig moeilijker toegankelijk te maken, waardoor de bloem 

 tot bevruchting door hooger ontwikkelde insecten zou 

 aangepast zijn. De zelfstandigheid en de levenskracht, die 

 in de vormen a en b dienen tot het opbouwen der haren, 

 zouden hier benuttigd zijn geworden om de hoornen tot 

 stand te brengen; door het verdwijnen der haren zouden 

 de spleten tusschen de rechtstaande deelen der meeldraden 

 geopend zijn geworden, en eene winding der meeldraden 

 zou ze weder hebben dichtgemaakt. Die veronderstelling 

 geeft rekenschap van al de bijzonderheden der hier 

 besproken bloemen, maar het is eene bloote gissing. 



Misschien dienen de hoornen eenvoudig als verzamel- 

 borstel voor het stuifmeel, dat uit de helmknoppen op het 

 honigdeksel valt. 



d) Vrouioelijke vorm. In sommige bloemen zijn de 



