— 274 — 



rug- (buiten)zijde van een der blaadjes, die nog samengeplooid in 

 den knop liggen, en brengt met hare zaag eene driehoekige wonde 

 aan het blad toe. De breede basis van den driehoek is in het mid- 

 den van de dikte van het blad gelegen ; de top van den driehoek 

 komt overeen met de uitwendige opening die op de rugzijde van 

 het blad zichtbaar is. Het is op den bodem der wonde dat het 

 insect zijn ei legt, en de overblijvende ruimte wordt opgevuld met 

 eene slijmerige stof, die uit zijne giftblaas afkomstig is. De 

 opening der wonde wordt later door eene kurklaag gesloten, 

 maar blijft niettemin gedurende gansch het bestaan van het ceci- 

 dium op den galwand zichtbaar. Twee of drie dagen later begint 

 de gal zich te vertoonen ; het blad ontwikkelt zich onregelmatig, 

 en na twee of drie weken heeft het cecidium zijne volle grootte 

 bereikt. Snijdt men alsdan het cecidium middendoor, zoo vindt 

 men er het ei, dat eenigszins grooter geworden is, en eene kleine, 

 volkomen ontwikkelde larve bevat. Zoohaast de larve uit het ei 

 gekomen is, voedt zij zich met de groene binnenlaag van den gal- 

 wand. Wanneer de larve (omtrent einde-Juni) nagenoeg 1 cm. 

 lengte bereikt heeft, boort zij in den galwand, bij middel harer 

 krachtige kauwplaten, eene ronde opening, langs waar zij eenige 

 dagen later de gal verlaat ; zij valt op den grond, waar zij een 

 donker bruinen cocon spint. Daaruit sluipen, in Augustus, de 

 individuen der tweede generatie van Nematus capreae. 



De insecten der tweede generatie gedragen zich als die der 

 eerste ; de gallen die zij veroorzaken ontstaan in den herfst, en 

 vallen met de bladeren op den grond. De larven spinnen soms haar 

 cocon in de gal zelve, soms buiten de gal, en overwinteren, aan 

 den voet der wilgeboomen begraven. 



In de eerste generatie komen geene mannetjes voor ; in de 

 tweede vindt men er slechts enkele. D"" Beijerinck heeft Nematus 

 capreae gekweekt, en waargenomen dat de individuen beider 

 generatien (in gaasnetten opgesloten) zich parthenogenetisch 

 voortplanten. Bij Nematus vhninalis vindt men veel meer man- 

 netjes, ofschoon het getal der wijQes steeds overwegend zij. Het 

 gelukte B. ook bij laatstgenoemde soort (de tweede generatie 

 werd alleen onderzochtj parthenogenesis vast te stellen 



Keeren wij thans tot het cecidium zelf terug. In de volkomen 



