— 281 — 



MoLiscH heeft de dusgenoemde methode der waterculturen ge- 

 bruikt om die vraag op te lossen. Hij kweekte verscheidene 

 gewassen, waaronder zeer salpeterrijke soorten, in de volgende 

 vloeistoffen : 1" gedistilleerd water ; 2° verdunde nitrietoplossin- 

 gen ; 3° eene volledige voedsel-oplossing, waarin echter de stilc- 

 stof niet in den vorm van een nitraat, maar van een ammoniura- 

 zout voorhanden was. In die voorwaarden kon geene enkele 

 maal. in geene der beproefde planten, het geringste spoor van 

 nitraten gevonden worden. Daaruit blijkt dat de nitraten niet in 

 de plant gevormd, maar aan de buitenwereld ontleend worden(l). 



nuxo de Vries. Dc isotonischd coëfficiënt van glycerine. Maand- 

 blad voor natuurwetenschappen, n"" 7, 1888. 5 bladz. — Le coëffi- 

 ciënt isotonique de la glycerine, Archives Néerland. T. XXII. 



Glycerine wordt, evenals vele andere organische stoffen, 

 gemakkelijk als voedsel opgenomen en geassimileerd : uitgeknipte 

 stukken van zetmeelvrije bladeren — voornamelijk van Cacalia 

 suaveolens — op glycerine gelegd, vertoonen, volgens Arthur 

 •Meyer, na eenige dagen zetmeel in hunne bladgroenkorrels. Deze 

 proef gelukt nog gemakkelijker met draadwieren (Zygnema vol- 

 gens Klebs, Spirogyra volgens de Vries). Beide soorten van wieren 

 kan men weken lang in het donker kweeken, als men ze slechts 

 met glycerine voedt. 



Cellen van Zygnema, met glycerine geplasmolyseerd, vertoonen 

 aanvankelijk eene vrij sterke plasraolyse, die allengs weer ver- 

 dwynt (Klebs). Hetzelfde verschijnsel komt, volgens de Vries, 

 by Spirogyra nitida voor, en ook bij talrijke hoogere planten. 

 Dezelfde protoplasten, die voor zouten, suikersoorten, enz. moei- 

 lijk doordringbaar zijn, laten dus glycerine gemakkelijk door. 

 De proeven van Meyer hebben bewezen, dat de soorten die ia 



(1) Die uitkomst werd kort te voren door E. Schulze en door A. B. 

 Frank bevestigd. De omstandigheid, dat de plant somwijlen meer 

 salpeter bevat dan de grond waarin zij groeit, moet verklaard worden 

 door eene accumulatie van salpeter in het organismus. De plant bezit 

 het vermogen, de kleinste hoeveelheden salpeter tot zich te nemen, 

 en het gedeelte daarvan, dat niet onmiddellijk geassimileerd wordt, 

 in hare weefsels op te hoopen. 



