- 283 — 



einde te bepalen in welke mate verschillende protoplasten glyce- 

 rine doorlaten. De daarbij gevolgde metbode berust op het grond- 

 beginsel dat de Isolonische concentratie te hoog moet gevonden 

 worden indien glycerine, gedurende de plasmolytische proefne- 

 mingen, door den protoplast in de vacuole dringt. Wordt de isotc- 

 nische concentratie der glycerine uit de analoge waarde voor 

 salpeter berekend, zoo moet het verschil tusschen de gevonden eu 

 de berekende waarde de maatstaf zijn der concentratie, welke de 

 glycerine gedurende de proefneming in het celvocht bereikt heeft. 

 Op die wijze werd bevonden dat, voor de violette opperhuids- 

 cellen van de middelnerf op de onderzijde van het blad van Tra- 

 descantia discolor, uit eene oplossing van 0,27 Mol. glycerine, na 

 1 uur zooveel in het celvocht dringt, dat dit laatste 0.03 Mol. 

 bevat. Voor de cellen van Spirogyra nitida (die salpeter gemak- 

 kelijk doorlaten, rietsuiker echter niet) zijn de getallen : na 

 1/2 uur, uit 0.35 Mol. glycerine, 0.03 Mol. in het celvocht. Bij 

 middel dezer methode zal men de permeabiliteit der protoplasten 

 aan eene vergelijkende studie kunnen onderwerpen. 



Mac Leod. 



Engeimano. Over hloedkleursiofols middel om de gaswisseling 

 van 'planten in licht en duister na te gaan. — Kon. Akad. van 

 wetenschappen te Amsterdam ; afdeeling natuurkunde, zitting van 

 24 December 1887. 



Zooals algemeen bekend is vertoont de roode bloedkleurstof 

 (haemoglobine) der werveldieren eene lichtroode kleur, wanneer 

 zij met zuurstof in aanraking komt (slagaderlijk bloed), daaren- 

 tegen eene donkerroode, blauwachtige tint, wanneer de zuurstof 

 eruit verdreven wordt (aderlijk bloed). Men kan die kleurveran- 

 deringen teweegbrengen door een stroom zuurstof of lucht door 

 het bloed te leiden, waardoor de slagaderlijke kleur te voorschijn 

 geroepen wordt, en daarna de zuurstof te verdrijven bij middel 

 van een stroom waterstof, koolzuurgas of lichtgas, waarbij de 

 aderlijke kleur terugkomt. De beroemde Duitsche scheikundige 

 Hoppe-Seyler heeft in 1879 de kleurveranderingen der haemoglo- 

 bine benuttigd om op zeer aanschouwelijke wijze de uitscheiding 

 van zuurstof door groene plantendeelen aan te toonen. 



Eene levende Elodea(waterpest)-plant, in zuurstofvrij verdund 



