— 287 — 



ten is niet onverschillig : de dunnere moeten verworpen worden 

 omdat zij, in de organische oplossingen gedompeld, verslensen 

 en te gronde gaan. Do scheuten die in hun groei ondergebleven 

 zijn kunnen evenmin dienen, daar zij zeer dikwijls eene groote 

 hoeveelheid zetmeel bevatten. 



Zoohaast de scheuten afgesneden zijn worden zij in water 

 geplaatst, en blijven daarin gedurende drie a vier weken, tot 

 hunne uiteinden ophouden te groeien. Het gebeurt zelden dat de 

 scheuten, na zulke behandeling, nog amylumkorrels bevatten in 

 de zetmeelscheede en in de nabijheid van het groeipunt. In de 

 zeefvaten zijn er schier altijd nog enkele voorhanden. Wanneer 

 de proef veel nauwkeurigheid vergde (bijv. met peptenen) liet 

 Schrijver de stengels van onder naar boven van honger afsterven : 

 op die wijze verkreeg hij toppen die volkomen zetmeelvrij 

 waren. 



De voedende oplossingen werden in kegelvormige distilleer- 

 kolven of bokalen met wijden hals gebracht, door koking ^of 

 temperatuur 100") gesteriliseerd ; de scheuten werden erin ge- 

 plaatst en de opening met een propje wol dicht gemaakt. » 



Schr. heeft op die wijze omtrent 100 organische stoffen 

 beproefd : een positief resultaat, d. w. z. het ontstaan van 

 zetmeelkorrels in de aardappelscheuten, werd verkregen met 

 glycerine, dextrose, Isevulose, galactose, saccharose, lactose, 

 maltose. De saccharose (rietsuiker) a 10 °/o en vooral a 15 en 20 % 

 had den gunstigsten invloed op het ontstaan van amylum ; er 

 ontstonden somwijlen kleine knollen op de plaats der zijknoppen 

 of aan 't uiteinde der scheuten. Rietsuiker-oplossingen a 25 % en 

 zelfs 40 °lo veroorzaakten nog zetmeelvorming, ondanks de aan- 

 zienlijke osmotische (dus plasmolyseerende) kracht van zulke 

 vloeistoffen. 



Wanneer de concentratie der oplossing geschikt is, vindt men 

 gewoonlijk, voor alle hoogergemelde stoffen, reeds na vier dagen 

 eene aanzienlijke hoeveelheid zetmeel in de schors, veel minder 

 in het merg. 



Laurent's resultaten komen dus in hoofdzaak met die van 

 Meyer overeen : de vorming van zetmeel in de plant, ten koste 

 van organisch voedsel, mag dus definitief aangenomen worden 



