daarna geeft het den Nederlandschen of « dujtsclien » 

 naam (of namen), vervolgens de Latijnsche, Grieksche en 

 Arabische, eindelijk de deugden en crachten van het 

 behandelde (meest altijd volgens de oude « waerdighe » 

 meesters). Zelden krijgt men eene min of meer goede, 

 doch altijd korte beschrijving van de plant (l). 



De figuren of afbeeldingen zijn doorgaans weinig gelij- 

 kend, sommige doorslecht, ofschoon ze gemaakt zijn door 

 « eenen schilder van verstande seer constich ende sub- 

 tijl, » zooals de Prologhe schrijft. Een zeer gering 

 getal zijn gelijkend en laten toe de plant eenigszins te 

 herkennen. Onder deze stippen wij aan : Braemhesien 

 (263) (2), Brayitlattige (420), Catten kervele(ll6), Donder- 

 bare (58), Eertbesien (190), Hertghespan (106), Hemel- 

 slotele (93), Loock of Pareie (303), Muisoere (28), 

 Mooren of Peen (62), Muerruite (88), Meybloe^nen (230), 

 Mateliefcruid (333), Netelen (410), Ratten (277), Sleen 

 (26), Sinauwe (32), Schelwortele (85), gele Sweerdele 

 (195), Witte leliën {22^). 



Onder de vlaamsche namen zijn er eenige, welke ik 

 enkel in dit werk heb aangetroffen. Verder geef ik de 

 volledige lijst dier namen, alsook, voor zooveel 't mij 

 doenlijk was, de wetenschappelijke benamingen. 



De « meesteren », welker werken de vervaardiger 

 geraadpleegd heeft, zijn de volgende (ik eerbiedig de 

 schrijfwijze) : 



(1) Ziehier eenige planten, die min of meer goed beschreven zijn : 

 Yelve (cap. 167), Ondej-have (cap. 168), B enedictenwortel (cap. 179), 



cleine Sweerdele [ca."^. 185), Wechdret (cap 302), Winden (caT^. 424), 

 Palma cristi (cap. 310). 



(2) De getallen duiden de kapittels aan. 



