— 46 — 



steld (1). Den titel van « doctor », toenmaals uitsluitend 

 door leeraars in de geneeskunde gezocht, heeft hij nooit 

 genomen. 



De kruidkunde is de wetenschap, welke hij, naar zijne 

 eigene verklaring, in zijne jeugd meest en liefst beoefende; 

 die voorliefde — zijne talrijke werken getuigen het — is 

 hem levenslang bijgebleven. Grieksche en Latijnsche lette- 

 ren, taal- en wiskunde (2), aardrijkskunde en wereldbe- 

 schrijving, trokken ook zijne bijzondere aandacht. Hij had 

 zich verscheidene talen eigen gemaakt ;Grieksch,, Latijn en 

 Vlaamsch kende hij inden grond.Op jeugdigen leeftijd stond 

 hij reeds als een veelzijdig geleerde bekend, zoodat hij 

 door J. Guinterus verzocht werd om diens vertaling van 

 Paul van Egïna (3), op den Griekschen tekst, na te zien, 

 en dat deze medewerking, ten titel van aanbeveling, aan 

 »t publiek werd kond gedaan. 



Het meerendeel van Dodoens' levensbeschrijvers zeggen 

 dat hij, om zich in zijn vak te bekwamen, na 't voltooien 

 zijner studiën, - van 1535 tot 1546 - eene wetenschappe- 

 lijke omreis door Europa ondernomen, en de vermaardste 

 geneeskundige scholen van Frankrijk, Italië en Duitschland 

 bezocht heeft. Door prof. Karel Morren wordt zulks betwij- 

 feld, des te meer, zegt hij, daar Clusius, Dodoens' ver- 

 trouwde vriend, bevestigt, dat deze, vóór zijn vertrek naar 

 Weenen, nooit de grenzen van zijn vaderland overschre- 

 den had. Ook de omstandigheid dat de Mechelaar, in zijne 

 kruidkundige schriften, nergens de locale groeiplaatsen 



(1) Onder het rectoraat van Jan Doye, prof. aan de godgeleerde 

 faculteit . 



{2) Op den titel van zijn eerste werk, noemt hij zich « geneesheer en 

 wiskundige. » 



(3) Verschenen te Bazel, in 1546. 



