~- 54 — 



van Alva leden de onderhandelingen eindelijk schipbreuk. 



Intusschen had Dodoens nieuwe, hooggeschatte werken 

 uitgegeven, en was zijne befaamdheid steeds verder door- 

 gedrongen. Na 't overlijden van den Gentenaar Nic.Biesius, 

 geneesheer van keizer MaximiHaan II, werd die zelfde 

 betrekking, in zeer gunstige voorwaarden, onzen Meche- 

 laar aangeboden. Ditmaal aanvaardde hij met beide handen, 

 en kwam in November 1574 te Weenen aan. Hier had hij 

 het geluk zijn boezemvriend, K. de L'Ecluse te ontmoeten, 

 die er, het jaar te voren, bestuurder van den keizerlijken 

 tuin benoemd was. Ook verheugde het hem in den keizer 

 een groot liefhebber van planten aan te treffen. 



Dit alles veraangenaamde zijn verblijf te Weenen in 

 hooge mate, zoodat hij, na den dood van MaximiHaan 

 (1576), ook bij diens opvolger Rodolf II, zijne bediening 

 bleef waarnemen. Toch waren de rozen niet zonder 

 doornen : er rees namelijk tusschen hem en Krato von 

 KrafFtheim, zijn ongezelligen ambtgenoot aan 't keizershof, 

 een hevig geschil op, betrekkelijk de geneeskundige 

 behandeling van een persoon, die aan zwaarmoedigheid 

 leed, en daardoor haalde' hij zich veel onaangenaamheden 

 op den hals. Weldra immers ging die twist tot schrifte- 

 lijke aanvallen over, en de wederzijdsche toon werd zoo 

 scherp, dat men hun eindelijk, van hooger hand, het 

 stilzwijgen oplegde. 



Middelerwijl had Dodoens, van wege zijne Vlaamsche 

 vrienden, herhaalde malen brieven ontvangen, diehem drin- 

 gend uitnoodigden terug te keeren naar Zuid-Nederland, 

 waar dwingelanden en plunderaars den baas speelden en 

 zijne goederen met verwoesting en inbeslagneming bedreig- 

 den. Ten slotte gaf hij gehoor aan hunne bede; hij vroeg en 

 bekwam omtrent 1580 een tijdelijk verlof en begaf zich op 



