— 68 — 



genomen — , waar tuin- en akkerbouw steeds zooveel beoe- 

 fenaars en liefhebbers telden als in onze provinciën. Tot in 

 Dodoens' tijd echter, beschouwde men de kruidkunde als 

 een onderdeel der geneeskunde, zoodat men, naar de uit- 

 drukking van Lamarck, in de gewassen niets anders zag 

 dan grondstoffen om geneesmiddelen en zalven te vervaar- 

 digen. De 16' eeuw, een tijdperk van omwentelingen op 

 allerlei gebied, ging ook daarin verandering brengen : de 

 ontdekking van Amerika en van Oost-Indië, benevens de 

 uitvinding der boekdrukkunst, werkten hiertoe het krach- 

 tigst mede. De groote reizigers vonden dagelijks nieuwe 

 gewassen, die de Ouden nooit gekend hadden, en zulks deed 

 allerwegen zucht naar kruidkennis ontstaan. In Zuid- 

 Nederland vooral zag men eene menigte personen planten- 

 tuinen aanleggen, waar zij honderden in- en uitheemsche 

 planten wisten te verzamelen. Geen wonder dat hier wel- 

 dra eene schaar uitstekende botanisten optraden ; noemen 

 wij enkel : Rem . Fuchs (van Limburg) , Og Ghisl . de Busbecq 

 (van Komen), R. Dodoens, K. de L'Ecluse en M. de Lobel. 

 Tot dan toe hadden de geleerden zich vergenoegd bij het 

 uitpluizen en toelichten van de schriften der Ouden^ en wat 

 bij hen geschreven stond, hoe dwaas het mochte wezen, 

 gold als evangelie. Niemand dacht er aan hunne stellingen 

 aan een zelfstandig onderzoek te onderwerpen, overigens, 

 hen bestrijden was gevaarlijk. Dodoens echter predikte 

 eene nieuwe leer : alles moet op eigen waarneming steu- 

 nen. Eerst en vooral dus bestudeerde hij de levende natuur 

 en deed onbeschroomd de tekortkomingen en dwalingen 

 der Oudheid uitschijnen. Te recht dan ook staat hij als een 

 hervormer der wetenschap, als een grondlegger der nieu- 

 were plantenkunde geboekt. 



Bij de uitgave van zijn beroemd herbarium, beoogde hij 



