— 74 — 



Deze groep komt overeen met dien der Carduaceeën 

 (Saamhei migen); de gesl. Acanthns, Dipsacus en Eryngium 

 zijn er, ten gevolge van de gelijkenis in den vorm, tusschen 

 geraakt. 



Zesde Deel. «Van de Heesteren ende Boomen.» De 

 verdeeling is enkel op het uitzicht gegrond. 



Boek 1. Van de stekelighe oft doornachtighe heesteren» , 

 als vervolg op de distelsoorten van 't voorgaande boek. 

 Natuurlijk een onsamenhangende groep. (5 fam. vertegen- 

 woordigd). 



BoQh 11. «Van de Heesteren sonder doornen.» Dezelfde 

 aanmerking is hier ook geldig (4 fam.) 



Boek III. «Van de Boomen, die vruchten draghen.» 

 (Boomen onzer tuinen.) Nog meer onsamenhangend dan de 

 twee eerste boeken ; behalve vijf gesl. van Roosachtigen, 

 heeft men hier bijna zooveel fam. als geslachten. 



Boek IV. «Van de Wilde Boomen. » (Woudboomen). 

 Houdt benevens andere boomsoorten, het meerendeel der 

 Katjesdragenden in. 



Boek V. « Van de altijdt groene, harstdraghende ende 

 andere dierghelijcke Boomen ende boomachtigh ghewas.» 

 Beantwoordt grootendeels aan de fam. der Kegeldragenden 

 of Conifeeren ; bovendien treft men er de gesl. Lmirus en 

 Pistacia in aan. 



Uit deze ontleding van Dodoens' methodische indeeling 

 der gewassen blijkt dadelijk, dat hij van geene vaste grond- 

 beginselen uitgaat ; het genees- en huishoudkundig nut 

 komen allereerst in aanmerking. Van daar zijn groepeeren 

 in afvoerende en giftige kruiden, — zijn samenbrengen van 

 graangewassen, peulvruchten en voederplanten, enz. Het 

 spreekt van zelf, dat zulk uitgangspunt hem dikwijls tot 

 eene onnatuurlijke volgorde moest leiden. Elders, waar 



