- 125 — 



over de kroonbladeren staande) en drie episepale (tegenover 

 de kelkbladeren staande). Volgens hun bouw en hunne 

 physiologische verrichting moeten wij die zes meeldraden 

 in drie groepen verdeelen : 



1° De drie bovenste meeldraden (fig. 1,2, 3, m*). 



2" De twee lange zij deling sche meeldraden (fig. 1 , 2, 

 3, 7n'). 



3° De onderste!(tegenover het onderste kroonblad staande) 

 meeldraad, dien wij middelsten meeldraad zullen noemen, 

 dewijl zijn helmknop zich in 't midden der bloem, tusschen 

 de helraknoppen van groep I en groep II bevindt (fig. 1, 

 2, 3, m'). 



Beschrijving der bovenste meeldraden. De drie bovenste 

 meeldraden (m*) zijn kleiner dan de overige. Hunne draden 

 of /i^awen^en zijn dun, schuin naar boven gericht, een weinig 

 divergeerend, aan hun top verdund. De helraknoppen heb- 

 ben de gedaante op fig. 7 afgebeeld. ledere helmknop ver- 

 toont zes lobben, van twee verschillende soorten: 1° twee 

 zijdelingsche gele lobben (s), de goniothecce of stuifmeel- 

 hokjes, die een geringe hoeveelheid stuifmeel bevatten. Wij 

 hebben de grootte der stuifmeelkorrels niet gemeten (zie 

 hooger, bdz.121); hun voorkomen was hetzelfde als dat der 

 stuifmeelkorrels uit de drie andere meeldraden. — 2° vier 

 grootere lobben, die min of meer kruisgewijs geplaatst zijn 

 (fig. 7, b). Deze lobben zijn glanzend geel ; zij bestaan uit 

 een teeder, sappig celweefsel, en laten eene gele vloeistof 

 ontsnappen wanneer zij samengedruktworden. De gedaante 

 dier lobben is onregelmatig ; zij zijn ongelijk van grootte, 

 min of meer knobbelig. De hooger beschreven stuifmeel- 

 hokjes zijn aan den voet der onderste dier lobben ge- 

 zeten. 



De studie der ontwikkeling dier meeldraden leert ons dat 



