— 135 — 



(evenals laatstgenoemde planten zelve) tot bevruchting door 

 langtongig e Bijen aangepast. 



Zij bevatten echter geen honig, en wij weten ten anderen, 

 door de waarnemingen van Hermann Muller, dat de 

 hoogst ontwikkelde aller bijen, namelijk de Honigbij en de 

 Hommels, het stuifmeel met honig bevochtigen alvorens 

 het te verzamelen. Wij laten het woord aan Muller (i): 



« Bij het verzamelen van stuifmeel gebruiken de Honig- 

 bijen en de Hommels hunne mondwerktuigen om het te 

 bevochtigen, en wel op twee verschillende wijzen, naar 

 gelang het kleverig stuifmeel van insectenbloemen of droog, 

 poederig stuifmeel van windbloemen geldt. In het eerste 

 geval (b. v. wanneer Apis mellifica stuifmeel op Salix 

 verzamelt) houdt de Bij haar zuigtoestel volkomen dicht- 

 geplooid, en zij brengt hare mondopening, die tusschen de 

 basis der bovenkaken en de bovenlip gelegen is, juist boven 

 het stuifmeel. De Bij werpt een weinigje honig op het 

 stuifmeel, neemt het daarna op bij middel van hare voet- 

 borstels (^arsa^ bnishes) en brengt het in de korfjes aan de 

 buitenzijde van hare tibice posteriores (achterbeeneii) Zij 

 maakt dikwijls gebruikt van hare kaken (wij cursi veeren!) 

 om het stuifmeel te ontblooten, alvorens het met honig te 

 bevochtigen. 



Wanneer het daarentegen eene windbloem geldt (b. v. 

 Plantago lanceolata), zweeft de Bij over de bloem, en 

 werpt op de helmknoppen een weinig honig uit hare zuig- 

 buis,die volkomen uitgestrekt is en de tong scheedevormig 



omvat 



Daaruit volgt dat Honigbijenen Hommels nooit gelijktijdig 

 honig zuigen en stuifmeel verzamelen. » 



(1) The fertilisation of flowers, London, 1883, p. 62. 



