— 136 — 



Wanneer genoemde bijensoorten Pollenbloemen bezoe- 

 ken, zijn zij gedwongen, na een voldoende aantal bezoeken 

 te hebben volbracht, een nieuwen voorraad honig op te 

 doen, waarmede zij het stuifmeel kunnen bevochtigen; te 

 dien einde moeten zij hun bezoek aan pollenbloemen 

 onderbreken om naar honigbloemen over te gaan. 



Daaruit volgt dat eene pollenbloem nooit volkomen tot 

 bijen- of hommelbezoek kan aangepast zijn ; zij heeft als 

 het ware de hulp van eene honigbloem noodig. 



Het ligt nu voor de hand, dat de tegenwoordigheid van 

 eene op honig gelijkende vloeistof in de bloem, voor de 

 voorouders van Commeljna zeer wenschelijk was. Indien 

 dus de helmbiiidsels [connectivd) der bovenste meeldraden, 

 bij sommige individuen, saprijker waren dan bij andere, 

 zoo genoten bedoelde individuen daardoor, in den strijd om 

 het bestaan, een voordeel boven de overige. De bijen konden 

 immers, in dat geval, niet alleen het stuifmeel uit de 

 goniothecce der bovenste helmknoppen verzamelen, maar 

 tevens uit de helmbindsels derzelfde organen een weinig 

 vloeistof melken, waardoor het verzamelde stuifmeel be- 

 vochtigd werd. 



Zoodra b)j de voorouders van Co?nmeli/na de helm- 

 bindsels m^ saprijk geworden waren (i) moest die eigenschap 

 door natuurlijke selectie meer en meer ontwikkeld worden. 

 De helmbindsels m^ moesten grooter worden, en allengs 



(1) Het is opmerkenswaardig, dat bij vele Commelynaceeën, o. a. bij 

 Tradescantia virginiaca, de helmbindsels vrij groot en breed zijn, 

 zonder dat van eenige aanpassing als die, welke zich bij Commehjna 

 voordoet, spraak is. Die omstandigheid — die prcedestinatie der helm- 

 bindsels, indien wij ons aldus durven uitdrukken — heeft onbetwijfeld 

 bijgedragen om het tot stand komen der inrichting, die thans bij 

 Commelyna bestaat, te bevoi deren. 



