— 168 — 



Planten zeer vleezig, donkergroen, nooit roodachtig 

 loordend. De eigenlijke takken, zoo er bestaan, met den 

 hoofdstengel een scherpen hoek vormende. Aren 2-3 cm. 

 lang. (De eindelingsche aren van den hoofdstengel of diens 

 takken kunnen 5 a 8 cm. lang worden.) Jn ieder groepje 

 van 3 bloemen raken de tioee onderste elkander aan ; 

 hare buitenschildjes zijn van boven hoekig en van onderen 

 afgerond. Het schildje der bove?iste bloem van ieder drie- 

 tal is van onderen steeds hoekig, en dikwijls ook (dit is 

 vooral op lange aren het geval) ?;an boveni^): het is alsdan 

 ruitvormig . Bloemen met twee meeldraden. 



Zaad donker gekleurd, gemiddeld 2 mill. lang en 1-1 ,25 

 milt. breed. Zaadharen niet zeer talrijk, gewoonlijk zon- 

 der gekrulden top (zoolang de zaden niet volkomen rijp 

 zijn is de omgebogen top der haren doorgaans nog voor- 

 handen). 



In 1888 hebben wij, door een nauwkeurig onderzoek, 

 vier verschillende vormen kunnen onderscheiden. ledere 

 vorm was door zijne groeiplaats van de andere afgezonderd 

 en door honderden exemplaren vertegenwoordigd. 



Vorm I : Salicornias die aan den voet van den dijk 

 groeien (photographie PI. V, fig. 1 ; PI. VI, fig. 14, I) : 

 deze exemplaren worden slechts bij volle tij met water 

 bespoeld ; zij groeien tusschen andere planten. 



Kenmerken van vorm I: Stengel omtrent \ decim. 

 hoog. Geen eigenlijke takken. De onderste aren gewoon- 

 lijk met twee onvruchtbare steng elleden aan hun voet. 



Vorm II groeit op de banken in het achterste deel 

 der schorre (PI. VI, fig. 14, II; photographie, PI. V. fig. 2). 

 Op deze banken groeien geen andere planten. De exem- 

 plaren staan vrij dicht bij elkander. 



(1) Tusschen beide uitersten komen talrijke overgangsvormen voor. 



