— 179 — 



water der Westerschelde overdekt worden. P.leven de 

 zaden langen tijd ongekiemd op den schorre liggen, zoo 

 zouden zij groot gevaar loopen door het water medege- 

 vcerd te worden en verloren te gaan. Dank aan de snelheid 

 der kieming, gepaard met de omstandigheid dat de zaden 

 des winters op de moederplant blijven vastzitten, wordt 

 het gevaarlijk tijdperk zoozeer mogelijk verkort. 



Wij bemerken nog dat de kiemplanten van Vorm 1 V 

 krachtiger zijn dan de overige. 



"Wij hebben geen verschil kunnen waarnemen tusschen 

 de kiemplantjes uit bovenste en die uit onderste zaden 

 van ieder drietal gesproten. 



B. Op de natuurlijke groeiplaats (schorre te Terneuzen). 

 Op 25 december '88 waren de zaden nog aan de moederplan- 

 ten gehecht. Aan den voet der moederplanten \a.nVormII, 

 dus op de banken (verheven deelen der schorre) lag een 

 ± 2 cm. dik tapijt van groene wieren {Enteromorpha). 

 (Dit tapijt was in October 1889 opnieuw gevormd, en wel 

 op dezelfde plaats als in 1888.) 



Op 4 Maart 1889 waren de zaden uitgevallen. Op de 

 banken (groeiplaats van Vorm II) waren ontelbare kiem- 

 plantjes ia het tweede stadium (PI. VI, fig. 7) te vinden. 

 Deze kiemplantjes lagen in de wieren grootendeels verbor- 

 gen; hunne haren waren in de wieren verward. 



Op de groeiplaats van Vorm ƒ/ƒ (tusschen de banken, 

 zonder tapijt van wieren) lagen enkele kiemplantjes, in 

 het derde stadium (fig. 8, PI. VI), op den grond. Na lang 

 zoekens hebben wij er slechts een twintigtal kunnen ver- 

 zamelen. Deze kiemplantjes waren onbetwijfeld bij hoog 

 tij uit eene andere plaats door het water aangebracht, daar 

 zij nog niet vastgeworteld waren. De moederplanten van 

 Vorm III hadden schier alle hare zaden verloren. 



