— 181 - 



vaste groeiplaafs heeft, terwijl de vormen I, III en IV 

 daarentegen jaarlijks grootendeels uitsterven, en opnieuw 

 gezaaid worden, hoofdzakelijk ten koste van vorm II (i). 



Er zouden aldus, tusschen Salicornia en de Entero- 

 morpha-v/ieren, betrekkingen bestaan, die bijna als een 

 eerste stap tot Symbiose mogen beschouwd worden. Enie- 

 romorpha bewijst onbetwijfeld diensten aan Salicornia ; 

 zou Salicornia wederkeerig aan Enteromorpha geen dien- 

 sten bewijzen ? Wij denken ja. 



De slibberige oppervlakte der schorre wordt immers 

 dagelijks door het water tweemaal schoongeveegd : Ente- 

 rojiiorpha-yvieren^ die zich aan de slib niet kunnen 

 hechten, kunnen op de schorre niet leven, indien zij geen 

 vast steunpunt vinden. Dit steunpunt wordt hun door 

 Salicornia geleverd : des zomers geraken zij verward 

 tusschen de levende Salicomia-T^hnten, en zij blijven 

 aldus vastzitten ; des winters wordt het gansche wieren- 

 tapijt door de verdroogde stengels der zeekraal vastge- 

 houden. 



Men zou hiertegen kunnen in 't midden brengen, dat 

 men, naar aanleiding onzer redeneering, op al de deelen der 

 schorre waar Salicornias groeien, ook Enteromorpha zou 

 moeten vinden, hefgeen echter het geval nzeMs, daar 

 Eiiteromorpha alleen op de banken voorkomt. 



Deze tegenwerping verliest veel van hare waarde, wan- 

 neer men bedenkt hoezeer de verschillende zeewieren, en 

 in 't bijzonder Enteromorpha, door hunne levensbe- 



(1) Deze gevolgtrekking stemt volkomen overeen met hoogergemeld 

 feit (zie blz. 168) dat, op de groeiplaats II, He indivi uei dicht bij 

 elkander staan, terwijl zg elders (voornam lijk op de groeiplaats lllj 

 dunner gezaaid zijn. 



