— 183 - 



maar zij hadden schier allen hun worteltje verloren. De 

 zaadlobben waren nog gesloten. Wij denken dat zij eenigen 

 tijd te voren uitgestrooid waren geworden en hun worteltje 

 reeds in den grond hadden gedreven, maar dat zij nog niet 

 stevig genoeg waren om aan krachtig eha-ven te weerstaan; 

 zij waren dan ook boven den grond afgeknakt en aan wal 

 gespoeld. 



Denzelfden dag hebben wij eenige moederplanten van 

 vorm III gevonden, aan wier voet een groepje kiem- 

 planten (in het 3' Stadium) met de zaadlobben boven den 

 grond uitstaken. Bij een nader onderzoek bemerkten wij 

 weldra dat het groepje jonge planten op eene kleine verhe- 

 venheid van den grond stond; bij uitgraving bleekhet ons, 

 dat die verhevenheid teweeggebracht was door een hoopje 

 afgestorven wieren, die met een laagje slib overdekt 

 waren. Wij onderstellen dat deze wieren, met de daarin 

 verwarde zaden of kiemplantjes, eenigen tijd te voren van 

 een der banken losgerukt en door het water medegevoer.1 

 werden, toevallig aan den voet der Salicomia-'^XQ.niew 

 bleven haperen, en naderhand met slib overdekt werden (0. 



Een aantal moederplanten van vorm III lagen omverre, 

 met de vruehtaren in de slib. Bij deze individuen bemerkten 

 wij enkele zaden, die nog niet uitgevallen waren, en 

 kiemden, (ofschoon zij aan de moederplant nog verbonden 

 waren door de navelstreng. 



Daaruit blijkt dat, onder bepaalde omstandigheden, 

 Salicornia tot levendbaren {vimpariteit) geneigd is (2). 



(1) Het is niet omogeüjk dat deze Wieren den gansche:i winter door- 

 gebracht hebben op de plaats waar wij ze aangetroffen liebben (dus 

 niet op een bank), en de zaden der Salicornia' s rechtstreeks ontvangen 

 hebben. 



(2) Vroeger had het woorJ levendbarendbij de planteneene breedere 

 beteekenis dan thans. Zoo sprak men van levendbarendheid bij Poly- 



