— 265 — 



hebben ; gansch het apotheoium steekt boven de oppervlakte 

 van den thallus uit. 



Indien wij nu eene overlangsche doorsnede der vrucht maken, 

 onderscheiden wij verschillende deelen : 



Aan de onderzijde (1*1. VIII, fig. 1) vinden wij een deel, dat 

 met den thallus samenhangt en dezelfde bestanddeelen bevat, 

 namelijk : uitwendig eene schorslaag (s) ; meer naar binnen- 

 de gonidiënlaag (ff) en in het midden een losser weefsel : de 

 merglaag (m) ; eene mergstreng, zooals bij U s n e a (fig.2j voor- 

 komt,is hier niet aanwezig. Aan de randen der bovenzijde van het 

 apothecium is door den thallus de kleine wal opgericht, die het 

 schoteltje omgeeft. De hyphen van het loof vormen op eenen 

 kleinen afstand van de bovenzijde een dicht weefsel, waarin de 

 lichenologen verscheidene lagen onderscheiden : het excipulum{é), 

 dat de diepste laag (de grenslaag van het eigenlijk apothecium) 

 vormt en eenen scheidswand uitmaakt tusschen den thallus en 

 de vrucht; boven het excipulum bevindt zich het Ay^JO^A^mw of 

 de subhymeniale laag (1), waaruit loodrechte draden (/«) ontsprin- 

 gen, die naar de bovenoppervlakte stijgen (en wier wanden bij 

 sommige soorten zeer geleiachtig zijn) : dit zijn de onvruchtbare 

 draden of paraphysen (2), die aan hun top gekleurd zijn, en door 

 hunne vereeniging de eigenaardige tint aan het bovenste deel 

 van het apothecium geven. Tusschen de paraphysen ontstaan 

 andere draden, die aan hunnen top opzwellen tot blazen, waarin 

 de sporen, hier ten getalle van 8, gevormd worden; het zijn de 

 sporenblazen of -zakjes oïasci, met de ascosporen of taschjesspor en. 

 De paraphysen en de asci vormen het hymenium. De eersten, die 

 naar allen schijn slechts tot steun aan de sporeblazen dienen, 

 ontbreken in de apotheciën van een aantal geslachten. De sporen 

 worden op dezelfde wijze als bij vele zwammen ontla-t : het 

 sporenblaasje (ascus) wordt aan zijn top geopend en de inhoud 

 aldus in vrijheid gesteld. 



Laten wij hier tevens opmerken dat uiet al de asci terzelver 

 tijd rijp zijn ; men vindt integendeel, naast de reeds geledigde 



(1) Excipulum en hypothecium zijn soms onduiilelijk gescheiden. 



(2) De paraphysen zijn soms veel min talrijk en liggen als het ware 

 in een bed van gelei of slijm verloren. 



