— 284 — 



eenigen tijd droog weder), dan wordt het water gretig opgezo- 

 gen; de soort slijm, die zooals wij gezien iiebben, over 't alge- 

 meen tusschen de paraphysen wordt aangetroffen, zwelt op, 

 evenals de sporen ; door de aldus ontstane drukking, barsten de 

 rijpe sporeblazen open en de twee sporen worden met kracht 

 naar buiten gestuwd. Bij nader onderzoek stelt men vast, dat 

 iedere spore door 20-40 hymeniale gonidiën vergezeld is. (PI. 

 VIII, fig. 11. De ontwikkeling, die schier onmiddellijk begint, 

 zullen wij niet verder vervolgen, daar wij reeds die van 

 Physcia parietina beschreven hebben, en de verschijn- 

 elen in hoofdzaak nagenoeg dezelfde zijn (PI. YIII, fig. 11 

 en 12). 



Wij moeten hier echter de aandacht vestigen op het feit, dat de 

 hymeniale gonidiën, die pas na de uitstrooiing nog klein en bleek 

 zijn, grooter en groener worden wanneer zij met de kiembuizen 

 der sporen in aanraking komen, terwijl zulks nooit plaats heeft, 

 wanneer zij vrij blij ven (fig. U.) Daarenboven blijven dezeWieren, 

 die tot het geslacht Pleurococcus behooren, onder den vorm van 

 hymeniale gonidiën van elkander afgezonderd, terwijl zij zich 

 anders (wanneer zij vrij leven, zonder Zwam) als kleine hoopjes 

 voordoen, ten gevolge der celdeeling in de drie richtingen (fig. 

 U,a). 



Stahl heeft bij deze onderzoekingen nog een ander belangrijk 

 feit ontdekt. In de onmiddellijke nabijheid van Endocarpon 

 pusillum komt regelmatig een ander zeer klein Korstmos 

 vóór :Thelidium minutulum Körber waarvan de spo- 

 ren de hymeniale gonidiën van Endocarpon gebruiken om 

 een thallus op te bouwen. Deze thallus is zeer eigenaardig en 

 tevens eenvoudig : de hyphen leven in de bovenlaag van den 

 grond, en verheffen zich slechts boven den grond om hier en 

 daar klompjes Pleurococcu s-cellen te omstrengelen. Alleen 

 het perithecium is vrij goed ontwikkeld en kan zonder sterke 

 vergrooting gezien worden. De asci bevatten hier 8 sporen. 



De uitslagen door Stahl verkregen leveren het beste bewijs 

 dat de gonidiën der Korstmossen niet volstrekt aan eene 

 jjepaalde zwammensoort gebonden zijn, en dat zij op zich zelven 



