— 335 — 



reux). — Bullet. scient. de la France et de la Belgique, 1889, Tomé 

 XX, bdz. 53-75, met PI. I, en 3 textfiguren. (Zie ook Bulletin 

 Scientif. du Départ du Nord, 2' série, l""» année, 1878, p. 54). 



GiARD ontdekte, in 1877, aan den weg van Wimereux naar 

 Wimille (bij Boulogne-sur-Mer, Pas-de-Calais), op eene uitge- 

 strektheid van omtrent één vierkante meter, enkele individuen 

 van Pulicaria dysenterica zonder gele straalbloemen, en daar- 

 tusschen andere individuen met zeer kleine, onvolkomen straal- 

 bloemen. Sindsdien werden jaarlijks de normale Pulicaria's die in 

 den omtrek voorkwamen, uitgetrokken: de twee afwijkende 

 vormen liebben zich dan ook vermenigvuldigd en hunne groei- 

 plaats merkelijk uitgebreid, en eene tweede groep, uit beide 

 vormen bestaande, is op eenigen afstand van den eersten tot 

 stand gekomen. 



De normale individuen hebben den gewonen bouw (zie H. 

 Muller): zij vertoonen tweeslachtige schijfbloemen en vrouwe- 

 lijke straalbloemen met 3-tandige ligula. 



De individuen met kleine, onvolkomen straalbloempjes (vorm 

 A) zijn physiologisch mannelijk. Hunne straalbloempjes zijn onre- 

 gelmatig tweelippig: de buitenlip (die met de ligula der normale 

 straalbloemen overeenstemt) is 3-tandig, terwijl de binnenlip 

 2-tandig is. De tanden zijn daarenboven, even als die der schijf- 

 bloemen, aan hun rand met dikke, klierachtige haren bezet Nooit 

 komt de stijU«V de krooi'buis te voorschijn. De schijfbloempjes 

 zijn kleiner dan in den normalen vorm ; de randen hunner kroon- 

 slippen zijn rijker aan klierachtige haren ; wanneer de meeldra- 

 den rijp zijn steken zij een weinig buiten de kroon uit, maar de 

 stijl blijft steeds in de kroon verborgen. De vruchtpluisharen zijn 

 langer dan in den normalen vorm : zij zijn langer dan de kroon 

 en geven aan het bloemhoofdje een eigenaardig voorkomen (zijde- 

 achtig-behaard met licht-roskleurige tint) . 



De individuen zonder straalbloemen zijn vrouwelijk (vorm B.) 

 Hunne bloempjes gelijken op de $ bloemen van Petasites 

 officinalis, met dit verschil dat bij laatstgenoemde plant de kroon 

 der vrouwelijke bloem eene zekere lengte bereikt, terwijl zij hier 

 gansch verkrompen is, en slechts uit een krans van vijf korte 

 tandjes bestaat. Er is geen spoor van meeldraden te vinden. De 



