— 347 - 



een zoo getrouw mogelijk beeld gemaakt van de doorsnede eener 

 cel volgens de optische as : de omtrek van dit beeld is eene curve» 

 waarvan het omwentelingslichaam om de symmetrieas den vorm 

 der cel weergeeft. Daarna werd de gang der lichtstralen getee- 

 kend : indien men aanneemt dat het celvocht zuiver water is, dan 

 is de brekingscoefficient voor stralen van middelmatige golflengte 

 (d. w. z. gele, oranje enz.) — . De constructie van den gebroken 

 lichtstraal toont dat het licht, dat in de nabijheid van de as in de 

 cel dringt zoo gebroken wordt dat het op de chlorophyllichaampjes 

 samengedrongen wordt, en dezen krachtig verlicht, daar zij een 

 weinig vóór het brandpunt der lens om de optische as verzameld 

 liggen . Ieder chlorophylkorreltje werkt dan nogmaals door zijn 

 sterker brekingsvermogen als eene nieuwe lens en dringt het licht 

 nog sterker samen op den achtergrond der cel. Dit heeft voor 

 gevolg dat het chlorophy lapparaat sterk verlicht is. 



Daardoor verlichten de chlorophyllichaampjes den achtergrond 

 der cel alsof zij zelf lichtgevend waren : de niet oi)geslorpte,dus de 

 groene stralen worden op dien achtergrond teruggekaatst, en 

 vallen door het optisch stelsel in tegenovergestelde richting, 

 zoodat zij weder evenwijdig met de as de cel verlaten. Een oog 

 dat niet juist in die richting is geplaatst, wordt dus door deze 

 stralennietgetroffenmaar alleen door eenige die uiteeuloopen en 

 zijdelings uit de cel treden. 



Stralen die meer tegen de peripherie op de lens vallen zi,jn niet 

 genoeg gebroken otn het chlorophylapparaat rechtstreeks te tref- 

 fen : zij vallen dan op de trechtervormige zijwanden die zoodanig 

 ingericht zijn dat geene breking meer plaats grijpt, maar eene 

 totale terugkaatsing die het licht weder op het bladgroen zendt 

 (de grenshoek voor water-lucht is 48° 35'); na dezen doortrokken 

 te hebben wordt het licht op den achtergrond eene tweede maa^ 

 teruggekaatst waarna het nogmaals de cel verlaatin eene richting 

 die nagenoeg met de richting van het invallend licht evenwijdig is. 



In de kleine, lensvorniige protonemacellen is dus een optisch 

 toestel aanwezig, dat zoo gebouwd is dat het de evenwijdig in- 

 vallende stralen van het daglicht (1) breekt en terugkaatst, 

 zoodanig dat de kleuren van het bladgroenspectrum weder even- 

 wijdig teruggezonden worden. 



