- 349 - 



valt, dan verlaten de korreltjes hunne vorige ligging om zich te 

 begeven naar het gedeelte der cel, dat het samengedrongen licht 

 ontvangt. Het gebeurt dan soms dat een chlorophylkorrel zich 

 van de andereu scheidt om zich tegen den sterk verlichten wand 

 der naburige cel te leggen. 



Beschouwt men nu deze protenema cellen in de richting der 

 optische as, dan ziet men niet meer den vroegeren goudgroenen 

 glans, maar eenen doffen zilverglans, door weerspiegeling van het 

 daglicht op den achtergrond teweeggebracht. 



Wordt de cel op alle zijden gelijkmatig verlicht dan verspreiden 

 zich in 't algemeen de chlorophylkorreltjes op gelijkmatige wijze, 



Het lichtgelen is op zich zelf van geene bijzondere beteekenis 

 voor de biologie der plant, of ten minste van geen merkelijk nut. 

 Zelfs moet het haar ten nadecle strekken, indien zij onder ziende 

 dieren vijanden heeft. Ook schijnt dit verschijnsel eenvoudig een 

 noodzakelijk gevolg te zijn van den physischen bouw der cel, 

 welke physische bouw afhangt van levensvereischten. die met het 

 lichten geenszins in verband staan. 



Een samendringen van Ucht op het bladgroen, dat bij deze 

 schaduwplant zoo duidelijk voorkomt, kan voor de assimilatie bij 

 zwakke verlichting noodzakelijk worden, Be.?chouwt men uit 

 dat oogpunt de anatomie van zekere andere schaduwplanten dan 

 bemerkt men dat hunno cellen ook als lichtcondensoren moeten 

 aanzien worden. Dit is bijzonder duidelijk bij de opperhuidscel- 

 len van vele »S'e/rt^m<'^/eeè>i, waarvan de bovenste wand gewelfden 

 de onderste trechtervormig is en het chlorophylapparaat inhoudt. 

 Hier ook wordt het bladgroen sterk verlicht, hetzij rechtstreeks, 

 hetzij na totale terugkaatsing. Zoo begrijpt men hoe het komt dat 

 in schaduwbladeren het palissade-parenchym soms vervangen 

 wordt door trechtervormige cellen : het weinige licht wordt aldus, 

 door terugkaatsing op de trechterwanden, op het chlorophyl- 

 apparaat samengedrongen. De prismatische cellen van het palis- 

 sadeparenchym bij zekere aan de zon blootgestelde bladeren 

 verrichten een gansch tegenovergesteld werk ; zij laten den over- 

 vloed van licht in diepere lagen dringen en maken zoo eene 

 assimilatie mogelijk tot diep in het blad, terwijl de trechtercellen 

 der schaduwbladeren zelf al het licht verbruiken en in de diepere 



