verscheidene vaatbundeltjes liggen, die in een kring gerangscliikt 

 zgn, en elk hunne kernscheede, één of twee xyleem- en één of 

 twee phloeerabundeltjes bezitten. Men kan den loop dier vaat- 

 bundeltjes volgen tot aan den top, in wiens nabijheid zij blind 

 eindigen, nadat hun getal door splitsing grooter is geworden. Het 

 midden van den knol eindelijk, d. i. de ruimte die door de vaat- 

 bundels wordt omsloten, is ingenomen dooreen sterk ontwikkeld 

 parenchym (PI. XIII, fig. 2 en i^). 



Volgens bovengenoemde schrijvers, moet men in de knollen, 

 naar hunne structuur teoordeelen, het product zien der vervor- 

 ming van één of van verscheidene samengegroeide wortels. 

 Prazmowski daarentegen beschouwt ze niet als metamorphe orga- 

 nen, maar wel als geheel en al speciale aanwassen ; en hij brengt 

 tot staving zijner meening in 't midden, dat ze geen bepaalde 

 plaats op den wortel bekleeden ; zij ontstaan trouwens niet iu het 

 pericambium, dat niets anders doet dan de vaatbuudels van 

 den wortel met die van den knol verbinden. 



Doch die morphologische vragen zijn slechts van ondergeschikt 

 belang. Wij moeten uu de aandaclit vestigen op veel gewichtiger 

 feiten. Er blijft ons nog over het weefsel nader te beschrijven, 

 dat het midden van den knol inneemt, en rondom hetwelk de 

 vaatbundeltjes liggen. 



Dat weefsel heett niet de kenmerken van een gewoon paren- 

 chym. Het bestaat uit zeer groote cellen met zeer dunne en teere 

 wanden, wier cytoplasma een aantal zeer kleine korreltjes 

 bevat. Die lichaampjes vertoonen alle reacties der eiwitstoffen, 

 en wanneer men ze met een sterke vergrooting beschouwt, ziet 

 men dat ze, wat hun vorm betreft, volkomen op bacteriën gelijken. 

 Men heeft, ze daar ook onmiddelijk voor gehouden, maar het bleek 

 weldra dat men hier met gansch levenlooze voorwerpen te doen 

 had ; met eiwit, dat ouder dien staaljesvorm in de knollen wordt 

 opgestapeld. Hunne gedaante is trouwens zeer veranderlijk ; zij 

 zijn dikwijls vertakt, en bezitten twee of meer armpjes (PI. XIII, 

 fig. 4a). Die eiwitlichaampjes noemt men bacteroiden en he 

 weefsel dat ze bevat bacteroidenioeefsel. 



In dat zelfde weefsel komt nog een andere soort karakteristieke 

 lichamen voor; het zijn de zoogenaamde slijmdraden.'^lQnixei 



23 



