- 354 - 



van cel tot cel, dwars door de wanden heen, en gewoonlijk de 

 celkernen vereenigend, dikkere of dunnere draden loopen, 

 (Pi. XllI, flg. 3), die uit een protoplasmatische, ten deele chroma- 

 tische (d, i. door de reagentien kleurbare), ten deele niet 

 kleurbare stof bestaan. De natuur dier draden heeft ook tot 

 menigvuldige redetwisten aanleiding gegeven. Volgeus Beyerinck 

 z jn het overblijfsels van de kerntonneu, die na de celdeeling niet 

 teruggekeerd zijn naar het protoplasma en de celkern, zooals 

 gewoonlijk geschiedt. Vuillemin vat het geheel anders op. Hij 

 ziet er hyphen in van eene zwam, die als parasiet in de knollen 

 leefc; het gelukte hem om de slijmdraden een wand te onder- 

 scheiden, die door chloorzinkiodium blauw gekleurd wordt 

 (reactie der cellulose). Beyerinck heeft ook in zekere gevallen 

 de aanwezigheid van een cellulosewand waargenomen. Vuil- 

 LEMiN beweert ook dat hij aan het uiteinde der draden soms 

 aanzwellingen zag ontstaan, wier inhoud zich differencieerde in 

 kleine beweegbare massas, die weldra in vrijheid werden gesteld; 

 het waren zoosporen, die elk hun trilhaar bezaten. Vuillemin 

 denkt dus dat men hier te doen heeft met een zwam van de 

 familie der Chytridineeën ; hij noemt haar Cladochytrium tuher- 

 culorum. 



Wij zullen later zien welke de ware natuur der slijmdraden 

 is. Voor het oogenblik willen wij nagaan hoede knollen op de 

 wortels ontstaan. 



Dit geschiedt ten gevolge eener infectie der plant, en wel door 

 bacteriën. Alle geleerden zijn het nu eens om aan te nemen dat 

 in gesteriliseerden grond de knollen niet te voorschijn komen. 

 Dat feit werd eerst door Frank in 1879 ontdekt, en door verdere 

 onderzoekingen bevestigd. Beyerinck kweekte Papilionaceeën 

 op aarde die hij op 100" verwarmd had, en verkreeg bloemen en 

 zaden, zonder dat een spoor van knollen op de wortels verscheen. 

 Hellriegel heeft de demonstratie voUedigd, door in gesterili- 

 seerde aarde knollen te bekomen, wanneer hij er een uiterst 

 geringe hoeveelheid gewonen (bacterienhoudenden) akkergrond 

 aan toevoegde, en aldus de planten weer besmette. 



Beyerinck is daarbij niet gebleven ; hij heeft kunnen bepalen 

 welk organisme de besmetting veroorzaakt. Wij hebben zooeven 



