- 358 — 



Wij kunnen üians begrijpen hoe Beyerinck de echte natuur 

 der slijmdraden heeft kunnen miskennen. De bacterienbuis , zooals 

 Prazmowski den slijradraad noemt, treedt van het wortelhaar 

 in de schors van den wortel, en kan, voortgroeiende, tot aan de 

 kernscheede van den centraalcylinder geraken ; in alle geval 

 loopt zij na een zekeren tijd dwars door een aantal schorscellen, 

 wier wanden zij doorboort. Gewoonlijk komt de bacterienbuis 

 zoo dichtbij de celkern te liggen, dat men beide lichamen moei- 

 lijk van elkander kan onderscheiden. Zoo komthet dat Beyerinck 

 in de slijmdraden overblijfsels der kerntonnen zag ; en wat hem 

 nog in zijn meening moest versterken, was dat zij werkelijk uit 

 een protoplasmatische zelfstandigheid bestaan, en even als de 

 kern, door chroomzuur en methyleenblauW gekleurd worden. 



Op den ganschen weg dien de bacterienbuis doorloopt, kan men 

 geene vrije bacteriën in de cellen aantreffen : allen zijn binnen de 

 buis ingesloten. Zoodra deze in de diepere lagen der schors geko- 

 men is, beginnen de parenchymcellen zich in hare nabijheid door 

 deeling te vermenigvuldigen. Terzelfder tijd splitsen zich de dra- 

 den en geven talrijke dunne takken af, die in de nieuw gevormde 

 cellen dringen, en zich daarin door nieuwe vertakkingen ver- 

 spreiden. De prikkeling, door de bacterienbuis veroorzaakt, heeft 

 aldus in de schors een meristematisch weefsel doen ontstaan, dat 

 een groote levenskracht aan den dag legt, en weldra een aanzien- 

 lijke dikte bereikt. Nu begint ook de knol uitwendig zichtbaar te 

 worden. Terzelfder tijd differencieeren zich, uit het meristeem, 

 al de karakteristieke weefsels van den knol. In het midden ont- 

 staat een parenchym, met groote cellen, die in alle richtingen 

 door de bacteriënbuizen doorkruist worden, en later, door het 

 verdwijnen van den wand der buizen, de bacteriën in hunne 

 massa opnemen. Dat zal het bacteroidenweefsel worden. Meer 

 aan den omtrek ontstaat eene schors, wier celwanden verkurken. 

 Tusschen het bacteroidenweefsel en de schors blijft een laag 

 kleine cellen over, die zich kunnen verdeelen; het is het meristeem 

 van den knol, waarin volgens Prazmowski, geene bacteroiden 

 voorhanden zijn, terwijl Beyerinck daar juist de minst veran- 

 derde bacteriën heeft in aangetroffen. Om het bacteroidenweetsel 

 ontwikkelt ziiïh een kring vaatbundels, maar tusschen deze en 



