— 359 — 



voornoemd weefsel blijft een laag bacterienvrije, zetmeelhoudende 

 cellen over. 



Zoodra de bacteriën in het protopjasma der parenchymcellen 

 geraakt zijn, vermengt zich hunne zelfstandigheid met dat proto- 

 plasma, dat wij nu met Frank mycoplasma kunnen noemen. 

 Het cytoplasma wordt homogeen en glanzend, de celkern verliest 

 hare kenschetsende structuur, wordt grooter en neemt de 

 gedaante van een onregelmatig lichaam. Wat de bacteriën betreft, 

 die kan men nog steeds in de cel onderscheiden, maar zij wor- 

 den veel grooter, haar vorm verandert, zij beginnen zich te 

 splitsen, gaffelvormigte worden; tevens verliezen zij hare vitaliteit, 

 zoo dat men uit oude knollen geene koloniën meer kan kweeken ; 

 in een woord, zij gaan over in bacteroiden. 



Frank ziet in de slijmdraden geheel iets anders dan Praz- 

 MOWSKi. Deze is geneigd te denken dat de protoplasmatisclie 

 zelfstandigheid, die de grondmassa der bacterienbuis uitmaakt, 

 zelf vreemd is aan de plant. Als wij Schr. goed begrijpen, zou men 

 misschien in den slijmdraad een soort van zooglaea mogen zien, 

 die in een vasten wand gehuld, tot in het bacteroidenweefsel 

 voortgroeit. Frank daarentegen meent dat de slijmdraad aan de 

 plant toebehoort, dat het een soort van gemakkelijken weg is, die 

 door de Papilionacee aangelegd wordt om de bacteriën aan te 

 lokken en ze tot in het midden van haren wortel te brengen. Hij 

 noemt hem daarom ook infectiedraad. 



Frank brengt ten voordeele zijner zienswijze in 't midden dat, 

 naar zijne waarnemingen, de draad in het wortelhaar schijnt 

 voort te schrijden, niet als bij middel van een groeienden top, 

 maar veeleer door een ophooping van het protoplasma der cel. Hij 

 doet ook opmerken dat vele Papilionaceeën geene slijmdraden 

 bezitten, zoo bijv. Lupinus en Phaseolus. Had PaAZMOwsKigeUik^ 

 dan zou men moeten aannemen, dat andere bacteriensoorten liier 

 de bewerkers der besmetting zijn ; Frank denkt dat de verschil- 

 lende soorten van Papilionaceeën zich verschillend gedragen. Bij 

 Phaseolus zou de plant geen infectiedraad ontwikkelen, maar 

 Schr heeft gezien dat de opperhuidscellen palissadevormig naar 

 buiten groeien, als om de bacteriën op te vangen; terwijl bij 

 Lupinus de subepidermale cellen als wratten uitsteken, na de 



