136 
Dr. J. Müller. 
copsis, sed apotbecia innata sunt ut in Lecanorae sect. Aspicilia, et qui- 
dem distinctius quam in laudata Aspicilia. — Thallus vulgo omnino crusta- 
ceus valide limitatus est, interdum autem margine distincte radiatim evo- 
lutus est, at laciniaead extremitales tantum breviter liberae sunt. Affinitas 
naturalis et carpica cum sect. Placopside caeterum est arctissima. 
Placodium (s. Aspiciliopsis) antarcticum Müll. Arg.; thallus 
placodialis, arcte adnatus, ex initio monophyllo radiatim laciniatus, laciniae 
contiguae et applanatae , ultimae late et obtuse lobulatae, in extremitate 
non linea nigra zonante terminatae, lateritio-aurantiacae, e laevi demum 
minute ruguloso-inaequales; apotbecia minuta, tantum poro perspicua, 
dein accreta in protuberantia nano-hemisphaerica rugulosa vertice de- 
pressa defossa et porinoidea aut thelotremoidea , rarius dein apertura ma- 
jore discum l / z nun. latum rufo-fuscescentem defossum ostendentia; lamina 
praeter epithecium aurantiaco-rufescens hyalina; paraphyses tenellae, capil- 
lares; asci lineares, 8-spori ; sporae uniseriales, simplices. hvalinae, ellip- 
soideae, 20 p. longae, circ. 13 ja latae. — Thallus junior perfecte »Leca- 
noram fuscatam v. synopicam« simulat. — Color thalli verisimililer spu- 
rius, quasi oxydatus est. sed praeter eum species a PI. macrophthalmo, 
quocum commiscue crescit, thallo molliore, crassiore, linea hypothallina 
deficiente et protuberantiis thallinis, interdum fere marginem simulantibus, 
optime diversum est. — Kerguelen, at Betsy’s Cove, altit. circ. 500 ped.: 
n. 191 et 241. 
Placodium (s. Urceolina) Kerguelense Müll. Arg.; Urceolina 
Kerguelensis Tuck, in Bullet, of the Torrey Bot. Club. Oct. 1875, p. 58 
(a cl. Dr. Nylandero ap. Cromb. Bevison of the Kerguelen Lichens coli, by 
Ur. Hooker in Journ. of Bot. 1877, p. V, falsissime ad specierum seriem 
Lecanorae subfuscae relata); Lecanora Kerguelensis Cromb. in Journ. of Bot. 
6, p. 106 et Bot. of Kerguel. Island Lieh. p. 4, n. 11. — Kerguelen, fre- 
quens ad saxa basaltica altit. 500 — 2000 ped.: n. 103 et 241. Sit 
sectio Placodii characteribus legitima et habitu bene distincta, sub nomine 
Urceolina servanda. Est quasi Amphiloma quoad habitum, Placodium 
nostro sensu) e sporis simplicibus, sed apothecia sunt plus minusve pro- 
funde gvalectiformi- innata, margine nec thallino nec proprio praedita, 
thallo ipso circumcirca limitata et demum thallo cingente (margine spurio) 
apice centrum versus connivente ibidemque nigrescente et superficie spurie 
in marginem proprium abeunte pro parte decolorato et demum in lacinulas 
convergentes diviso cincta; structura interior apotheciorum caeterum ad 
amussim cum Placodii sectionibus Placopside et Aspiciliopside (ascis linea- 
ribus, sporis uniserialibus, paraphysibus capillaribus) convenit; apothecia 
juniora ut in Placodii sect. Aspiciliopside, unde vera affinitas naturalis 
optime patet. 
Dimelaena Ascensionis Müll. Arg.; thallus placodialis, albus, 
centro bulloso- v. toruloso-subareolatus, peripherice v. fere undique ra- 
