DlANDRIA. MoNOGYNIA. 5 



tica , discutientia relata est. Usiis» A vcteri' 

 bus in ictero, hydrope , scabie et scorbuto val- 

 de laudata, etiam liodic haud raro succo expres- 

 £0 cum aliarum plantarum conimixto ad. b, d. 

 curas vernales utimur. Optima forma est ubi 

 acetariae loco comeditur. 

 V. Teucriitm, vacemis lateralibus longissimis, fo- 

 liis ovatis rugosis dentatis obtusiuscuiis, cauli- 

 bus procumbentibus. Linn. sp. pl, cd Willd. 

 I. p, 66. n. 53. Bauhig. F1. Lips. p, 3, n. 15. 

 Jcon. lacq. austr. t. 60. 



Iladix perennis , repens; Caulis adscendens, 

 strictus, teres, villosus; racemi Jaterales longis. 

 simi, rccti , oppositi, axillares; foHa ovata non- 

 nuntjuam ovato- et cordato-lauccolata, opposita, 

 sessilia, serrata, obtusa, rugosa, subamplexi- 

 caulia , utrinque subvillosa ; calyces plerumque 

 quinquefidi, inaquales: lacinia infima minima, 

 cum bracteis ct pedicellis subvillosi; villis sub 

 lente contortis; corollae^laete coeruieae. Spc- 

 cies similes sunt Veronica prostrata, latifolia, 

 et vuigatissima Chamaedrys com montana. 



Loc. natcl. Ad margines agrorum, inpri- 

 mis in collibus , v. c. am Bieniz. Juii. Jul. 



Fars ojfic. Ilerha Veroni c ae Teu- 

 crii foliae co!ligiLur apud nos rarius tem- 

 pore fi-oresceniiae. Qjiallt. Inodora, sapore gau- 

 det subamaro , adstringcnte. Vis adstringens, 

 apcriens. Usus. Nonnisi ad species pectoralcs 

 interdum coliccla, etiam iu cacliexia olim prae- 

 ecripta. 



