﻿LicHENEs. Leiogramma. 95 



cia breviuscula, confertlssima, juniora albo-velata, dcmum 

 dcnudata nigra , exsiccata planiuscula , madefacta convexlus- 

 cula, liinc inde dilatata , in fine ut plurimum cuspidata, sim- 

 plicia , bifida et substellatim ramosa. 



Crescit ad arhornm corlicem prope Bahiam , confine Le- 

 cideae cocciiieae et ParmeUae viridi. 



L. angustum? hepaticumt; crusta laevlgata hy- 

 pophloeode, apotheciis linearibus llexuosis subramoso-ana- 

 stomosanlibus, margine tumidulo prominente crustae sub- 

 concolore. 



Syst. Liich. p, 2. 



Distincta forsan species ex unico specimlne Junlore non 

 sufiTicienter determinanda, crusta , ni falior , hypophloeode, 

 hinc cum illa Thelotreraatis conlinls (ncc non Dioryg- 

 matis insculpti et biformis, quae in eadem regione 

 lecta sunt) subconcolore cinerascenti -hepatica , in confinio 

 nigro-limitata. Apothecia linearia , praecedentibus longiora, 

 furcatim substellatimve ramulosa , conferta , subinde aiiasto- 

 mosantia, in nostris juvenilla , a margine thallode tumidulo 

 subocclusa, madefacta hinc inde denudata atra. Thecae mag- 

 nae , oblongo - cylindricae , quindecies ad vigesies annulatae, 

 annulis quadrato -cellulosis. 



Crescit in arborum cortice prope Pard , confine Thelo- 

 tremati marginato, 



2. LEIOGRAMMA TARTAREUM. f 



L, crusta pulverulcnta alblssima, apothecils llnearlbus 

 angustis flexuosis longe acurainatis furcatisque, disci margine 

 tenui pulverulento. 



Icon. scL cryptog. tah. 6. fig, 3. 



Thallus crustaceus , crasslusculus , subtartareus , nigro- 

 punctatus liraitatusque. Apothecia hinc minus accurate cir- 

 cumsciipta marginataque , medio dilatata , ab hinc iinem 

 versus angustata acuminata. Peritliecium laterale (in nostris 

 forsan ob juventutem) sursum connivens. 



Crescit in ligno nudo arhorum frondosarum inter Fil~ 

 lam do Rio das Contas et IMaracds , confine Parmeliae leci- 

 dioidi, 



A d n o t. Thallus singularis non alias in genere , ne vlx 

 quidem in tribu obvius , speciem satis distinguere videtur ; 

 cum vero Parmelia conlinis simili gaudeat thallo, et apo- 

 theciorum forma singularis e thalli ipsius conformalione 

 pendens alias notas diagnosticas non praebeat, ulterius in 



