﻿190 liicuEXEs. Parmrua. 



cetur (JL. domingensis Fee, tah, et Jig. cit.), quod quiclem in 

 nostra saeplus e confluxu plurlum scutellarum simiilatur. 

 Discus jnnior concavus, dein planus, nonnisi in apotheciis 

 magnls flexuosis parum tumklulus, glaber,«in adultis sub lente 

 elevato-punctatus, coloris nilnus quam praecedcns domestica 

 in purpureum vel carmineum vergentis , potlus saturate san- 

 guinei. Margo crasslusculus integerrimus perslstens^ discum 

 constanter superans, nitidus , coloris ad superliciem auran- 

 tiaci purioris et ex disci conlinio intensioris quam thallus, 

 sul)stantia vero interior aeque ac ihalli alba. Thecae oblongo- 

 cylindrlcae, quinqules ad novles annulatae^ majores quam in 

 genere et iajnilia esse solent. 



Crescit in arboram cortice prope Bahiam ; — ■- ad arho- 

 res ad St. Domins^o {Pers.) ; Lecanora domins^ensis Fee in 

 ylmerica ^ ad corlices Xantlioxyli caribaei I^. et Capparidis 

 cyviophallopJiorae Lj. — Liccan, versicolor ejusd. in ^mer, 

 meridionali ad Cinchonas. 



Adnot. Differentiae Parmeliae ventosae pro 

 majore parte, nlmirum thalli crassitles, forma arcolata^ scu- 

 tellae appressae, margo depressus dlscum non superans, 

 omnes e loco natali in saxis pendent; color deln disci mar- 

 ginisque in nostris quidem salls constanter distlnctiis^ sed 

 specimlna a Persoonio et Feeo descripta delineataque 

 quae a nostris distlngui nequeunt, transitus colorum varios, 

 disci e purpureo per rufum in sangulneum, marginis e fla- 

 vescenti per flavum in aurantiacum praebere vldentur ; nec 

 non plantae curopaeae color varlans, qui nonnisi splendore 

 ct intensitate minore, uti solet, dlffert a planta tropica ; lo« 

 cus ergo natalis unicus superstes ad speciem distinguendam 

 sufflcere non videtur ; apothecia denique prolifera etiam in 

 Parmelia ventosa rarlus observavimus. Differentiam 

 inter binas species Feei citatas nullam perspicio , nisi quod 

 discus Lecanorae versicoloris adultus quidem fusco- 

 vinosus juventute vero cerineus pellucidus sit, quod una 

 cum defcclu marginis luxuriantis coloreque crustae magis 

 virentc e speciminis statlone magls liumida fructilicationis 

 ' evolutloni contraria derivare possumus. 



5. PARMELIA CHRlkoCARPA. 



P. thallo appresso diffuso albo papillato- granuloso, scu- 

 tellis concavis^ disco olivaceo-fuscls, marglne tumldo inte- 

 gerrlmo croceo. IMeyer in Spreng, Syst, feget, cur. 

 post. p. 329. 



Crescit in Brasilia, (^Meyer.) 



