﻿204 LicHENEs. Parmelia. 



20. PARMELIA CRENULATA. 



P. ihallo orbiculari pallide olivaceo - fusco , lenuissime 

 rugoso , subfus riifo - fuscescente villoso , profimde sinuato- 

 multirido. lobis obtusis, a[)()theciis satiate rufo - fuscis , niar- 

 gine inflexo, profunde crenulato. IJooher, in hnnth Syn. 

 plant, aeqninoct. Jol. i. p. 23. 



Parnielia crenulata, Hook. l. c, — Fer , l. c. p. 122. 

 iab. 3i. fig. 3. 



Parmelia phyllocarpa , IMeyer in Spr. Syst. Veg. cur, 

 post. p, 3 26.? 



Crescit ad corticem arhornm in Nova yindalnsia et 

 alt. 2250. hex. in Provinria Popayanensi {Hnmb.) ^ su- 

 pra ramos Cinchonae Condamineae H. B. in ^merica me- 

 dionali (Fee) ; planta JMeyeri in Brasilia, 



P. crenulata? phylloloma f; thallo membrana- 

 ceo plumbeo - glaucescente sul)lus nigro nudiusculo, scutellis 

 amplis , disco plano-concavo rufo-fusco livescente , mar- 

 gine foliaceo, juniore inilexo. 



Thallus nosler plicatus vix rugulosus, ad ambitum cre- 

 nulalus, folioloso-proliferus , hinc inde nigro- punctatus. 

 Scutellae elevatae , subtus cavae , demum majores quam in 

 icone citata, constanter vero (siccae) plano - concavae. The- 

 cae singulares, ellipticae, limbo notatae, septenae octonaeve 

 ascis oblongis inclusae. 



Crescit ad Jluvium Amazomim in Brasilia, 



Adnot. Specimina nostra manca nonnisi thalli frustula 

 8unt scutellis pluribus aggregatis onusta; hinc non accura- 

 tius definienda. Tlialli et disci color margoque scutellarum 

 foliaceus exacte conveniunt cum icone citata Feei (qui 

 plantam II o o k e r i ipse viderat), licet hic thallnni suum cum 

 Hookero pallidc olivaceo - fuscum , nec plumbeum dical; 

 sciitellas idem ut nostras media aetate hemisphaericas con- 

 cavas describit. DiiTert nostra praecipue pagina supina (in 

 medio) midiuscula nigra ; haec vero ab auctoribus citatis di- 

 versa describitur: rufo-fuscescens villosa (Hooker), Ila- 

 vescenti - rufa villosa (Fee), ochraceo - pallida (Meyer — 

 an nuda?); dein nostra forsan subtus ad ambitum (qui fere 

 omnis deest) quoque dilutius colorata est. Plantam JM e y- 

 eri diversam vix censemus, cum diagnosis ejus ab illa 

 Feei non dilferat nisi charactere mox ciiato et superlicie 

 tlialli glauco-virente (quo nostrae propior) quae ab utroque 

 reticulato -lacunosa desciibitur. Caeterum planla valde alfi- 

 uis Tidetur P. saxatili, et nisi paginae inferioris confor- 



