carbonicum, dum atmosphcTra; plantarum paucula 

 quantitate immixtus est, dissolutione sua huic rei 

 peragendae maxinie favere . 



Lux qua parte foUi agat . Utilitas 

 respirationis iii plantis . 



§. 293. Superior foliorum facies inferiore pas- 

 slm laevior, et nitidior ; quse cum soli perpetuo ob- 

 vertatur, nec in contrariam partem deflecti possit, 

 quin statira ad solem redeat , vel si ita retinea- 

 tur , tandem vita laboret , hac de re solares ra- 

 dios potissimum excipere videtur , ut exspirationis 

 opus , de quo egimus, absolvatur . 



§. 2,94. Ergo plantae respirant , sed ita respi- 

 rant , ut longo noclis intervallo aerem oxygeni- 

 um atmosphjerae inhalent ad aerem acidum carbo- 

 nicum formandum , cujus ope carbonium succi 

 vegetabilis ab impuris sejungitur , interdiu vero 

 cundem aerem oxygenium , quem lux aufert , 

 atmosphaerae restituant , nt carbonium quam pvi- 

 rissimum denique in planta ad humores perlicien- 

 dos , atque ilhim nutriendam subsideat . Praete- 

 rea plantag , ubi pauculam aeris oxygenii quanti- 

 tatem liberam in atmosphaera reperiunt, cum pari 

 aeris azoti quautitate, quam emittunt , saepe inter 

 respirandum commutant . 



Quoc vices inter respirationem plantarmn , 

 et animaUum , 



§. 295. Atqui et plantae, et animalia hoc respira- 

 tionis negotio carbonium a reliquis substantiis se- 

 jungere contondunt, exitu tamen longe alio . Nam 

 plantae id efficitmt , ut purificatum carbonium 



