19 



§. 68. Qu3B ciim ita sint , dicemusne cum Du- 

 trocheto, directionem plumuls, et radicul» a co- 

 lore diverso pendere , quo utraque gaudet , adeo 

 ut unaqu«que eo vertatur , iibi facilius colorem 

 sibi a natura inditum adipisci queat? Keithii , et 

 ipsius Dutrocheti periculum, de quo supra [§,67.], 

 rei falsitatem evincit . An potius cum eodem Du- 

 trocheto statuendum, plumulae, et radiculae dire- 

 ctionem a motu earum spontaneo , potentiis ex- 

 ternis impellentibus , pendere ? Id nec vere, nec 

 philosophorum more ; cum nihil prorsus sponta- 

 neum esse possit , ubi voluntas nuUa , nec spon- 

 taneum unquam sit , quod ab externis causis im- 

 pellitur , ac movetur . 



§. 69. Quorsum igitur haec omnia ? Ut sciamus, 

 in hoc quoque naturse miraculo nos nihil scire . 



Plumula . 



§. 70. Plumula pars germinis ascendens . Con- 

 stat gemmula e foliolis sibi invicem incumben- 

 tibus , phmtulam ascensuram foventibus . Nunc 

 cauliculo visibili suffulta , nunc sessilis , nunc 

 adeo minuta , ut nisi post inceptam germinatio- 

 nem conspici possit . Insuper vel nuda , vel sub 

 tegmine latens , cui coleoptilcB nomen recentiores 

 tribuerunt . 



§. 71. Licet vero partes omnes ascendentis cau- 

 dicis insint in germine , nos tamen non soninia- 

 bimus cum Leeuwenhoeckio , spicam vidisse ope 

 vitri in plumula tritici , et longe minus tum 

 spicam , tum organa sexualia in piumula secalis, 

 ut perhibuit Ledermulierus . 



