57 



liberior aeris , el lucis desuper agentis accessus 

 illos ad perpendiculum fere detinet , et firniat . 



§. 191. Rami diversa praestant magnitudine, quia 

 non omnes eadem vi nutricium succum hauriunt . 

 Ubi igitur majus nutrimentum est , ibi quoque 

 major ramus . 



§. 192. Qua ramus c caule erumpit , exterio- 

 res ligni fibrae secedunt , ut illi exeunti locum 

 prabeant . Tunc fibrae rami fibris caulis interse- 

 runtur , commiscentur , unde nodus . 



Augmentum Ugni quando destnat . 



§. 193. Caulis, et rami, dum adhuc teneri, sub- 

 stantia sua mole augentur ; at , ligno eorum in- 

 durato , omne hujusmodi augmentum desinit . 

 Hamelius id monstravit , ramulis teneris signo ad 

 aqualia intervalla notatis , quorum ramulorum 

 qui superiores , et juniores diutius , et longiori 

 tractu creverunt , contra qui inferiores , et se- 

 niores . Item ostendit, lignum arboris jam an- 

 tea mensum , ligno superveniente non compu- 

 tato , ejusdem molis perpetuo perstitisse ; cum- 

 que seniori cortici signum apposuerit , hoc in 

 posterum gemper reperit eodem loco , eademque 

 a solo distantia . 



Ratio inter duritiem ligni^ et succum . Vitia 

 ex succo copioso . 



§. 194. Itaque , ipso Halesio observante , du- 

 rities ligni inversam sequitur rationem copiae suc- 

 ci , augnientum vero ejus inversam rationem 

 succi deficientis comitatur ; ex quo arbores, plan- 

 tasque omnes contractiores in sicco , grandiores 

 in humenli solo . 



