4§9 



des Scieiicc!^ do Saiiil •P('><i>rMbnurs:. 



4»0 



2 — 3-pedalis florifcr, illi <S'. aconitifuliac similis, sed 

 gracilior et liumilior, foliis 2 — 3 obsessus, quorum 

 summum ceteris similc vcl simplex, lauceolatum. Folia 

 sat polymorplia, in spec. ex arcliipcl. Korcaiio sat iis 

 speciei praccedentis siinilia, laciniis tamen latioribus, 

 in planta japonica ut supra descripta, quoad numeruni 

 et formam laciniarum, divisiones et serraturas varia- 

 bilia, in planta silvestri utrinque viiidia, in culta sub- 

 tus glaucescentia Capitula duplo minora quam in 

 praecedeute, et graciliora, in planta culta tamon ac- 

 quimagna, scmper autem in paniculam angustam ne- 

 que corymbosani disposita. Involucri squamae an- 

 gustiores Flores iidem. Achaenium pappo sesqui — 

 neque duplo brevius. Embryo generis. 



Cnicus Schreb. 



Spccierum Asiae orientalis coiispectus. 



Species ditionis nostrae ad tria subgenera bene 



distiucta pertinent, nempe Erijfhrolacnam , (hiicum 



verum et Brceam. Erythrolaenani, duce Schultzio et 



Benthamio pro mero subgenera sumsi; me judice 



vix satis ab Echenaidc differt, species unica japonica 



mexicanas magis refert quam asiaticas. Brecae in di- 



tione nostra occurrunt species 3, e quibus Cn. pm- 



duhis et Cn. sciidnm nobis proprii sunt, Cn. arvcnsls 



vero ex occidente acccptus et in Japoniani imo nuper 



forsan introductus est. Cnici vcri species innumeras 



et difticillime in séries naturales simulque bene defi- 



nitas divellendas, etiara in nostra regione ceteris sub- 



generibus longe numerosiores, in enumeratione mea, 



ut facilius nomincntur, invito corde ad sectiones Can- 



doUei sat artiticiales Enok'imîis et Onotrophes attri- 



bui, qua divisione species adniodum affines interdum 



longo intervallo separantur, sed pro tempore melio- 



rem divisionem invenire non contigit. Discrimen 



utriusque sectionis a Candolleo in appendice squa- 



marum longiore vel breviore, a floristis europaeis re- 



centioribus in foliorum pagina superiore strigosa vel 



glabra quaesitum est. Sed talis pubes strigosa occurrit 



praesertim in speciebus Eriohjiidis numerosis Mcdi- 



terrancis (in Fcrsiam usque), ubi simul involucra squa- 



mas oflerunt non soluni perdensas, parvas et arête ad- 



pressas, sed etiam valde numerosas .i multiseriatas, 



in Eriolrpklibits nostris vero folia superue strigosa 



in paucissimis inveniuntur et pubes neque bene cx- 



pressa neque semper constans est. Si serieni hanc sat 



naturalem mcdikirancain exdudimus, ceterae species 

 fere omnes, foliis superne liaud vel vix strigosis, ad 

 mentem auctorum rcccntioruni Onotrophae dicendae, 

 liabcnt séries squamarum vulgo pauciores, squamas 

 ipsas laxiores et majores, et taies, etsi fréquenter 

 cum praccedentibus crescunt, tamen praesertim Euro- 

 pae mediae et occidentali propriae sunt et in Aaiam 

 borealem et orientalem transeunt. In hoc primo ten- 

 tamine magis tamen commoduni babni, species orien- 

 taliasiaticas ex squamarum neque appcndicum lon- 

 gitudine in Eriolepidcs et Onotrophas segregare. In 

 posterum nielius forsan erit, species nostras dividere 

 in séries, ad specicm quandam typicam nominandas. 

 Taies séries naturales ditio nostra offert quinquc, scr- 

 ratuloideos enim, pedinellos et rivulares, cum singula 

 specie ex oleraceis et hdcrophyllis. 



Stirpes amcrkanac hujus subgeneris seriom pro- 

 priam sistere videntur, inter praecedentes quasi in- 

 termediam, foliis saepius arachnoideis, squamis par- 

 vulis, minus tamen numerosis quam in prioribus, sed 

 non tam Iaxis et paucis quam in posterioribus. 



Ditissima Cnich (et simul Carduis) regio est flora 

 Mcdikrranea. Sat numcrosac species crescunt etiam 

 in Europa temperata occidentali. Orientem versus 

 sensim pauciores inveniuntur, in Js/a central! paucis- 

 simae, Carduis imo pauciores'). Si tamen ex centro 

 Asiac oceanum Pacificum versus descendimus, nume- 

 rus specierum iterum increscit et similis spccierum 

 distributio observatur etiam in America boreali, ubi 

 in parte centrali paucae, utrumque oceanum versus 

 magis numerosac videntur. 



In ditione nostra {Sihiria a Baicaîe lacu orientem 

 versus, 3Iandslmna , Mongolia, China, Japonia, Sa- 

 chalino et Kamhchilha) duas regiones distinguimus, 

 hic continentalem, illic insularem. lu continente sub- 

 genera Breea et Cnicns et species 9 crescunt, in insu- 

 lis (cum KaiHtscJiatka) IG, subgenera 3. 



Ex 9 contincntalibus 3 sunt europaci, 4 endeniici, 

 2 etiam Japoviac communes (praetcr Cn. arvcnscm 

 forsan introdnctum), sed ex cndemicis certe unus vel 

 alter in Japonia occidentali nondum cognita olim inve- 

 niendus (sic Cn. segdum jam in Korea dctectus est). 



1) Sibiria incridionalis halict C. milantcm L. Mongolia C. leuco- 

 phyUnrn Turcz. et C. Lomonosoicii Trautv, r7ifH« C. c/iiWii.-thi PC, 

 tota Asia oriciitalis C crisinwi. Cnicos vero Moitgnlin lialict nulles, 

 cetera Sibiria, praetcr orienlalcm, paucissimos. 



