401 



des Sciences de Saint - Pëtepsbourg:. 



40S 



recensione praeter leviora reddere rationes liceat 

 hoc loco. Omisi tamen orania ea, de quibiis vol in 

 Bentleii ac Peerlcarapii recensionibus vel iu Meinekii 

 ac priore nostra satis esse disputatum videretur. 



Sed antequam singula tractentur, qua ubique usus 

 sim norma iudicandi in immutanda lecti(jne tradita 

 breviter declarabo. 



Equidem ut alienam esse volui editionem meam 

 ab irainani illa mutandi turbaudiquc omnia audacia, 

 qua multos usos fuisse videmus nuper in Germauia, 

 maxime Lehrsium, Ribbeckium, Gruppiiira, non ma- 

 gis probavi nimiam Hauptii verecundiam, qui in edi- 

 tione ejus, quae a me paratur, externa specie simillima 

 adeo contempsit criticorum inventa, ut mendosissima 

 haud pauca ne signo quidam corruptelae addito relin- 

 queret Intacta. 



De interpolationibus lyricorum Horatii carminum 

 cura hodieque diversissimum in modum statuant ho- 

 mines docti, ego quid iudicarem iam ante hos decem 

 annos annaliura philologicorum auni 1863 pgg. 176 — 

 184 plenissime indicavi. De eadem re pauciora quae- 

 dam monui in libre, quo classicorura studiorum fata 

 apud Nederlandos enarravi , pgg. 1 1 3 sqq. Itaque ne 

 eadem recoquam sine usu ullo, satis erit annotasse 

 eos , qui cognoscere voluerint rationes meas . facile 

 inventuros in scriptis, quae dixi. 



Satis quidem constat inter eruditos, cura quattuor 

 potissimum generibus constent lyrica Horatii car- 

 niina, symposiacis, eroticis, ethicis, politicis, pluri- 

 raum labis traxisse eas partes, quibus maiores assu- 

 rait spiritus poëta, non hercule sine ipsius quadam 

 culpa. Nempe quod sacpius asserit Flaccus se levio- 

 ribus potissimum carminibus, quibus convivia et amo- 

 res celebrentur, idoncum esse scribendis, non eis quae 

 melius epicorum gravitati aut cothurno tragico ap- 

 tentur, id omnino verissiraum esse statuo, quanquam 

 et olim multis et nunc nonnullis doctorum aliter visum 

 est. Itaque carmina, qualia sunt prima sex libri ter- 

 tii, etsi multas habent sententias praeclaras commu- 

 nique adeo hominum elegantium usu receptas, tamen 

 haud raro, elanguescente spiritu poëtico, et sermone 

 sunt difticili et contorto (cf. Quint. T, 8, 6) et instructa 

 ac paene dixerim munita eruditionis historicae ac 

 mythologicae mole quadam, quali satis constat admo- 

 dum delectatos fuisse poëtas Alexandrinos et imitatione 

 liorum ductos latinos a Catullo inde plerosque. Cuius 



Tome XIX. 



rei exemplum luculentissimum est Propertius elegia- 

 rum auctor, qui nisi ingentem eruditionis apparatum, 

 quo carminum magnam partem obruit, cnmpensaret 

 virtutibus poëticis, esset sane non modo difticillimus 

 sed etiam iniucundissimus ad legendum. Modestius 

 sua utitur doctrina Horatius, quae taraen ipsa causa 

 exstitit, cur carmina, quae a primo inde p. Ciir. sae- 

 culo legerentur in scholis, a grammaticis inquina- 

 rentur interpolationibus. Horum quae fueriut studia 

 iu tractaudis poëtis , apte exponit Seneca philoso- 

 phas epistula ad Lucilium 88 , 3 : «Grammaticus 

 circa curam sermonis versatur et, si latius evagari 

 vult, circa historias, iam ut longissime fines suos pro- 

 férât, circa carmina.» De eadem re plenissime dixit 

 Peerlcampius praefat. carm. Hor. éd. pgg. XIV — XXI. 



Et sane quidquid interpolationum invenitur in \\n- 

 cis Horatii, ita ortum est, ut grammatici aut adderent 

 aptis exemplis e mythologia vel historia petitis minus 

 apta aut variarent sententias novis sensibus, sed qui 

 verbis tantum distarent. Illud tamen mordicus teneu- 

 dum est, quicunque versus spurii accesserunt bis car- 

 minibus, eos irrepsisse prirais sexaginta vel septua- 

 ginta post Horatii raortem annis. Et ^ satis constat 

 Valerium Probum grammaticum, qui floruit sub Clau- 

 dio et Nerone , annotasse in Horatii libris versus in- 

 siticios. Etenim neque Quintilianus, qui fuit sub Do- 

 raitiano, et multo minus posteriores videntur esse usi 

 exemplaribus Horatii, quae carereut interpolationibus 

 istis. Neque ea res potest esse mira, cum gramma- 

 ticorum studia, quae ut profuerunt plurimum aucto- 

 ribus, qui ab eis tractarentur, ita nocuerunt aliquando 

 eisdera, Augusti potissimum et sequentium ad Nero- 

 nera usque imporatorum temporibus sciamus floruisse, 

 eadem ut industria non modo antiquissimorura latiui 

 sermonis scriptorum, sed etiam eorum, qui a Sullae 

 morte usque ad Augusti fuerunt, legerentur et expli- 

 carentur libri. 



Multo minus grassata est interpolatorum liceutia in 

 saturis et epistulis, quae quidem in scholis puerorum 

 minus sunt lectitatae per ipsam antiquitatem quam 

 per raedium, quod dicimus vulgo, acvum. Praeterea 

 cum ipse Horatius carminibus hisce, quae felicissimo 

 Apolline sunt condita, insereret multo pauciora doc- 

 trinae mythologicae vel historicae specimina, quam 

 lyricis, et sermone uteretur in eisdem multo minus 

 difficili, qui non ita multum distaret ab eo, quo sole- 



26 



