405 



des Sciences de Saint - Pétersbonr$s:. 



406 



dum tiim bihes (quod ipsum exhiberi a Porphyrione com- 

 ment, ad serm. II, 2, 48 affirmât Kellerus); idque ego 

 probaveram (ut et ante me Meinekius) in editione 

 stereotj-pa. Nunc tameu mutavi sententiam, inductus 

 rationibus eis, quibus inipugnat banc lectionem Gus- 

 tavus Kruegerus Musei Rheuani XXV, 633. lam cum 

 recte hic statuât aegre nos carere posse prononiine 

 tu propter sequens, quod ei opponitur, mca: conce- 

 dendum videtur eidera latere mendam in sequente 

 verbo, pro quo ipse vult substitut liques. Atque hoc 

 ut in loco desperato duxi recipieudum, cum et sensum 

 idoneum praebeat, nec nimis sit remotum a scriptura 

 tradita. Monet igitur Horatius INIaecenatem, domi ut 

 iubeat liquari sibi vina pretiosiora quam quae praebere 

 possit amici tenuitas. Ut hic liques uvam, similiter 1 1 , 

 7 dixit Horatius vina liques. — Probavit nuperrime 

 (m. Rhen. XXVIII, G33), sed ut aliter explicaret, 

 Kruegeri inventum etiam Teuffelius. 



In eodeni carminé (v. 5), ut obiter lioc moneam, 

 quod demonstravit Bentleius scribendum esse clare 

 Maecenas cqites, potuit prodesse doctis, ut agnoscerent 

 in carminé de Maecenatis obitu altero v. 27 ita esse 

 distinguendum, ut post care interpungeretur, non post 

 senex. 



I, 22, 13 — 16. 



Hos versus post diutinas meditationes dubitationes- 

 que seclusi a verbis Horatianis, rationibus fere eisdem 

 permotus, quas proposuit Peerlcampius. Neque erat 

 hercule, cur atrocitatem lupi sibi oblati tanto verbo- 

 rum strepitu perscqueretur Horatius, cum huius be- 

 luae ut infestissimae rapacissimaque et ipse et alii 

 scriptores latini saepe iniciant mentionem nullis additis 

 ambagibus. 



I, 32, 14 sqq. 



laborura 

 Dulce lenimen medicumque, salve 

 Rite vocanti! 



Etsi minime me fugit mirificum videri posse plerisque, 

 qui factum sit ut verbum tam simplcx medienmque 

 corrumperotur in absona iila ni'ihi cmnque , probavi 

 Lachmanni inventum, quod praestat corte reliquis 

 commentis, quae prolata sunt ad hune locum, omnibus, 

 maxime ei quod nuperrime vulgavit Madvigius advers. 

 rit. Il p. 54: 



mihi iunge «salve« 

 rite vocanti. 



Quae quidem ita explicari vult: «mutuo sibi salve 

 reddi a testudine vult, ut caneudi socias partes tuean- 

 tur». Vix credo fore, cui hoc commentum probetur. 

 Sed quod negat idem potuisse addi ad imperativum 

 «salve» «mihi rite vocanti» ut sit «salve» idem quod 

 «fave» et «ades», prorsus fallitur. Nam cum ad salu- 

 taudi formulam haud dubie addatur dativus (velut 

 XI, 97 Aen. , ut apud Graecos saepius iuvenitur 

 xarp£ \Loi), multo magis potuit adici ad idem vo- 

 cabulum quando significat « fave » , ut et Horatii 

 in versu nec raro alibi. Ceterum in participio 

 inesse sensum condicionalem facile apparet. Data 

 occasione notabo ex eis, quae in advers. crit. libris 

 protulit Madvigius ad emcndandum explicandumque 

 Horatium pertinentia, mihi quidem vix quidquam pro- 

 bari. Omnino vir ille cum de pedestribus scriptori- 

 bus latinis, maxime Cicérone et historicis, egregium 

 sit in modum meritus, aliquanto minus peritum se 

 praebuit poëtarum, de qua re alibi accuratius dicendi 

 erit locus. 



II, 4, 9 — 12. 



Seclusi hos versus Peerlcampio obsecutus, qui quan- 

 quam eos suspectavit rationibus usus partim leviculis 

 partim falsis (veluti quod incusat illa ademptns Hec- 

 tor tradidit fessis Icriora tolli Pergama Grois, fugit 

 eum haec quam maxime dicta esse more serniouis 

 latini, qui amat substantivis verbalibus substituere 

 participia, ut legitur apud Tacitum ann. 1,8: cum 

 occisus dictator Caesar aliis pessimum , aliis pul- 

 clierrimum facinus vidcrctnr), tamen non poterit ne- 

 gari concinnitatem omnem tolli sententiarum, si ad 

 tertium exemplum e fabulis petitum servae a domino 

 dilectae tara longae adiciantur ambages, quibus pror- 

 sus careant praecedentia duo. Itaque satis mihi con- 

 stat additam esse banc stropham ab interpoiatore, 

 qui, ut nonnunquam factum esse supra dixi, brevi- 

 tati poëtae neque nimiae neque ineleganti vellet con- 

 sultum. Ceterum cum interpolationos carminum lyri- 

 corum proximis post Horatii mortem lustris prove- 

 nisse supra memorarim, non poterit esse rairum in- 

 veniri in eisdem, quae neque dictionura neque metro- 

 rum inclegantia, sed sola sensuum pravitate coarguan- 

 tur. Nam grammaticos istos, qui triverant vitam in 



26* 



