4oy 



Bulletin de r/tcadëmie Impériale 



40S 



legendis poëtis, et ipsos versuum pangendorum mi- 

 nime fuisse imperitos multis constat exemplis, ut Pa- 

 laemonem Claudii iraperatoris aequalem testatur Sue- 

 tonius (de gramm. 23) scripsisse variis nec vulgaribus 

 metris. 



III, 4, 9 sq.: 



me fabulosae Voiture in apulo 

 altricis extra limina pergulae. 



In codicibus est limen Apuliae. Tradita lectio quot doc- 

 torum coniecturis sit temptata, dicere non attinet. Ego 

 quod posui, excogitavit Baehrensius; cuius inventum 

 etsi non ab omni parte tutum certe reliquis multo 

 est praestantius. Nam illa limina pgulae quam facile 

 potuerint abire in scripturam antiquitus traditam nemo 

 non videt. Perguîa saepius ponitur pro casa vel tugii- 

 rio , ut ap. Prop. V, 5, 68 horruit algenti pergula 

 curia foco. 



Insignem autem in modum facit ad coramendandam 

 coniecturam Baehrensii, quod scribit falsus Acro ad 

 V. 1 9 : sacra dixit etiam propter se , quod parvus extra 

 casae limen expositus lauro myrtoqiie columbis deferen- 

 tïbus tectus sit. 



m, 24, 30 sqq.: 



si neque fervidis 

 pars inclusa caloribus 

 mundi nec Boreae finitimum latus 

 durataeque solo nives 

 mercatorem abigunt. 



Illud solo plane supervacaneum esse et inportunum 

 post Bentleii disputationera qui iterum comprobare 

 voluerit, ne ille actam rem agere merito dicetur. Sed 

 quod idem proposuit scribendum gelu, quantumvis sub- 

 tili et erudita dissertatione munitum illud, mihi qui- 

 dem non probatur. Nam et languidum satis et satis a 

 scriptura tradita apparet esse remotum. Itaque re- 

 cepi coniecturam, quam a me inventam occupasse iam 

 video testante Peerlcarapio hominem quendam doctuni 

 Batavum in actis societatis Traiectinae durataeque 

 polo nives. Et poterit 2^010 perinde duplici accipi 

 modo, ut aut loci sit ablativus pro eo quod est in ré- 

 gions polari aut instrumenti, ut polus sit stella polaris 

 frigusque ah ea veniens, sicuti dixit Hor. c. II, 15, 14 

 sqq. mdla — opacam porticus excipiehat Arcton. 



III, 29, 5 sqq.: 



eripe te morae, 

 ne semper udum Tibur et Aefulae 

 déclive contempnatur arvum et 

 Telegoni iuga parricidae. 



Ita ipse de coniectura refinxi huA locum. Offen- 

 derunt critici primum in particula ne, pro qua crasso 

 usi invente cum Peerlcampius ut, Lachmannus hic sub- 

 stituissent , Meinekius existimavit fortasse retineri 

 posse ne ita, ut pendere diceretur a morae. Concède 

 id potuisse fieri salva latinitate, nego ita multum pro- 

 fici. Quid enim fiet sequenti adverbio? Namque id nullo 

 modo coniungi posse cum verbo contempleris apparebit 

 ei, qui et legerit initium carminis buius et Horatii rei 

 familiaris tenuitatem respexerit. Nec magis semper 

 poterit iungi cum udum. Etenim quod apponitur saepe 

 adverbium illud ad adiectiva, facit id omnino ad vim 

 sententiae augendam, ut legitur apud Lucretium sem- 

 per florentis Homeri et apud Horatium alterum in 

 lustruni meliusque semper prorogat aevum. Quid autem 

 mirum Tibur in Italia positum, non in regione sep- 

 tentrionali sicut nos , aquis frequentibus irrigari (id 

 enim significat udum) per totum annum? Apparet, 

 opinor, prorsus inutiliter et inepte adeo adici semper, 

 quod vocabulum omnino est iungendum cum contem- 

 pleris. In quo quidem ipso verbo latere corruptelam 

 ego vehementer affirme. Id enim non esse aptum, 

 vel si eodem, quo Meinekius voluit, modo adbibita 

 esse statueretur particula ne, iam supra est exposi- 

 tum. Nam quod fuerunt, qui crederent, dici Maece- 

 natem contemplari Tibur non praesentem, sed ex turri 

 sua, quae erat Romae, non sunt isti digni, ut refellan- 

 tur. Quod pertinet ad tollendum vitium, gaudebo, si 

 quis meo remédie lenius excogitarit. Intérim facile con- 

 cedetur omnia habere rectissime, si pro contempleris 

 reponatur contempnatur. Ita dixit Horatius libre primo: 

 sperne dilcctam Cypron. Quantum ad vocabulum con- 

 tempnendi, ipse Horatius participio utitur in lyricis 

 (III, 16, 25). Eodem vocabulo usi sunt aequales ip- 

 sius Vergilius, Tibullus, Propertius, Ovidius. Nam 

 quod ipse Horatius idem in- saturis et epistulis, qua- 

 rum multum a lyricis distat dictio, adhibuit, minus 

 pertinet ad rem nostram. Videtur autem in archetypo 

 codicum Horatii posterior pars verbi contempnatur, 

 cum labem aliquam traxisset, a librariis parum pro- 



