411 



Bulletin de l'/tcadémie Impériale 



412 



quaerat. De qua re raultis dixit Lucretius poëta lib. 

 IV vv. 1037 — 1057. Qui quod ultimo loco, quem 

 attuli, posuit «uamque voluptatem praesagit muta 

 cu}ndo,» plane idem indicavit, quod Horatius dixit 

 tedani libidinem. 



S. I, 3, 107 deterrima pro taeterrima legit primum 

 Porphyrio scholiasta, idem invenitur in codice per- 

 bono Monacensi primo a prima manu et in Orvilliano 

 saec. X et, quod maximi est momenti, in Gothano 

 altero, ut quam plurimura liabeat probabilitatis non 

 aliud olim exstitisse in Blandinio antiquissimo, e quo 

 ille videtur esse descriptus. 



Apparet autem facile adiectivum taeter priore loco 

 prorsus alienum esse ab opinions Horatii, quem ve- 

 neris usum Lactenus improbasse, ne in adulteria erum- 

 peret, sed non ultra, ipsius constat testimonio (Sat. I, 

 4,113 sqq.). Etiam secundi loci verbis moderatis plane 

 et ab omni fumore alienis deterrima multo melius con- 

 venire quam taeterrima vix est quod moneam. Tene- 

 mus nempe monachos interpolationis manifestos , a 

 quibus saepe scripta veterum immutata esse hactenus, 

 ut odium rerum venerearum declararent, multis potest 

 probari exemplis. 



I, 2, 96 — 100: 

 si interdicta petes, vallo circumdata, nam te 

 hoc facit insanum, multae tibi tura officient res, 

 custodes, lectica, ciniflones, parasitae, 

 ad talos stola demissa et circumdata palla, 

 plurima, quae invideant pure adparere tibi rem. 



Elidi ae diphthongura in monosyllabis cum sit du- 

 rissimum vel in hoc génère carminum, facile concèdent 

 homines docti scribendum esse plurimaque pro plu- 

 rima , quae. Subaudiendum , ut saepe , alia. Idem 

 errer sublatus nuper a nobis ex CatuUi 86, 9; Pro- 

 pertii I, 3, 25. Quamquam siquis dixerit totum ver- 

 sum 100 alienum ab Horatio additumque ab interpo- 

 latore, qui aegre ferret lougiuscule remotum verbum 

 officient, ne hune quidem a probabilitate aliéna afferre 

 existimo. 



I, 3, 83 — 86: 



quanto hoc furiosius atque 

 maius peccatumst: pauUum deliquit amicus: 

 [quod nisi concédas, habeare insuavis, acerbus:] 

 odisti et fugis, ut Rusonem debitor aeris. 



Sententia loci totius haec est, ut Horatius hac 

 quoque in parte ut plurimum secutus Lucilium (cf. 

 Luc. XXVII, 1 2) dicat in aestimandis amicis medio- 

 cria vitia parvi esse facienda eorumque iudicem nimis 

 severum etiam multo esse insaniorem quam qui ser- 

 vum ob delicta levicula in cruce figat. Quae res cum 

 ita se liabeat, apparet prorsus sententiam perverti v. 

 85. Nec enim tam leni castigationi , qualis continetur 

 vocabulis insuavis et acerbus erat hic locus , sed gra- 

 vissimae et tali, qualis habetur vv. 80 — 84 et 86. 

 Adiectus est utique v. 85 ab eo , qui aegre ferret 

 asyndeton versus 86. 



1,5,91,92: 



nam Canusi lapidosus, aquae non ditior urna 

 [qui locus a forti Diomedest conditus olim.] 



V. 92 primus suspcctavit Bentleius rationibus usus 

 verissimis, et quibus nec demi quidquam posset nec 

 addi, sed, ut saepe factum est, vix quoquam probante. 

 Opinioni illi non levé praesidium accedere ea re, quod 

 omittitur a scholiastis versus, ipse adnotavit Bentleius. 



II, 2, 9 — 16. 



leporem sectatus equove 

 lassus ab indomito vel, si Romana fatigat 

 militia adsuetum graecari, seu pila velox 

 molliter austerum studio fallente laborem 

 seu te discus agit (pete cedentem aéra disco), 

 cum labor extuderit fastidia, siccus inanis 

 sperne cibum vilem, nisi Hymettia raella Falerno • 

 ne biberis diluta. 



Haec qualia in codicibus leguntur plane videntur 

 esse furiosi. Nam neque austerus adiectivum satis 

 idoneum esse apparet, cum seriis Romanorum studiis 

 leviculi Graeculorum opponantur ludi, et ineptissima 

 est parenthesis illa pete cedentem aéra disco, sive nexum 

 sententiarum interruptum prorsus alienis spectabis, 

 sive verba ipsa pete cedentem aéra. In manifesto autem 

 vitio nihil probabilius visum est invento Peerlcampii, 

 qui versus 12 et 13 in hune modum contraxit: seu 

 te discus agit studio fallente lahorem. Videntur autem 

 prius adiecta esse illa molliter austerum ab eo, qui 

 verba studio fallente (per amoenitatem) laborem parum 

 intellegeret, deinde ea, quae sunt seu te discus agit, 

 quoquo modo in versus integri specicm compléta. 



