415 



Bnlletin de l'Académie Impériale 



416 



ludicra? qiiid plausus et amici rtoiia Quiritis? 

 quo spectanda modo, quo sensu credis et ore ? 



Versu 7 recte videntur rem instituisse, qui illud 

 ludicra, quo significaretur idem quod francogallico 

 sermone dicitur les bijoux, iunxeruut cum praeceden- 

 tibus, sicut et Madvigio visum advers. crit. II, 62. 

 Nam ludicra si idem sit ac res mdlius momenti, quis- 

 quiliae, neque responsi instar potest esse et minus 

 etiam trahi ad sequentia, quoniam ita id quod re- 

 sponso debebat servari, iufertur interrogationi. Ver- 

 sum autem octavum nihil nisi nugas continere plane 

 assentior Nauckio. Adiectus est sine dubio ab eo, 

 qui elegantissimum illud quid censés crederet egerc 

 paraphrasi. 



1,7,1-5: 



quinque dies tibi pollicitus me rare futurum, 

 Sextilem totum mendax desideror. Atqui 

 [si me vivere vis sanum recteque valentem,] 

 quam mihi das aegro, dabis aegrotare timenti, 

 Maecenas, veniam. 



Etiam hic versum qui est septimus alienum ab 

 Horatio persuasit Nauckius. Nimis quippe timidi et 

 abiecti esset animi Horatius, si metu futuri morbi 

 adversam valetudinem contracturum se esse diceret. 

 Neque aliud fere continet versus tertius quara se- 

 quentis (ubi timenfi noto usu dicendi haud ita multum 

 distat a nolenti) explicationem , conflatam ex ep. I, 

 16, 21,22: 



si te populus sanum recteque valentem 

 dictitet. 



ibid. 22—24: 

 vir bonus et sapiens dignis ait esse paratus, 

 nec tamen ignorât, quid distent aéra lupinis. 

 [dignum praestabo me etiam pro laude merentis.] 



V. 24 idem seclusit Nauckius, (ut et proximos 

 d\tos de quibus statim dicturus sum), cui equidem 

 tam diu credidi obtemperandum, donec deraonstratum 

 esset a criticis et sensui et latinitati convenire verba 

 ista. Apparet autem iuterpolatorem verbum dignis v. 

 22 aliter accepisse, quam voluit Horatius, qui eo non 

 indicat morïbus praestantem, sed egentem opis alienae. 

 Nam ita nisi explicas, ineptissime adiectum videbitur 

 tamen. 



ibid. 37 — 39: 

 saepe verecundum laudasti, rexque paterque: • 

 [audisti coram, nec verbo parcius absens:] 

 inspice, si possum donata reponere laetus. 



Interpolatorem hic tenemus in aperta deprensum 

 fraude, qui, ut sensum Horatii parum perspexit, ita 

 ipsa verba accepit secus. Horatius, quia liberius verba 

 fecerat ad Maecenatem , ad depellendum impudentiae 

 crimen ait modestiam suam saepe ab ipso amico esse 

 laudatam; quam quo plenius approbet, eum houori- 

 ficentissimis nominibus, quibus luppiter ipse solet 

 compellari (cf. Sat. II, 1, 42) et regem autumat et 

 patrem. Adicit tamen se ut hominem libertatis aman- 

 tissimum posse quovis tempore bénéficia amici, si eis 

 gravctur, reddere , id quod facetissime persequitur 

 prolato exemple Homerico. Apertum est igitur priore 

 que non incohari alium sensum, sed et hoc et sequens 

 vocativis rex, pater esse apposita ad iuugendos eos 

 artius ut plurimum apud poëtas omnes. At interpo- 

 lator, qui crederet vocabulo rexque alium iam sensum 

 incipi et verbum utique oportere addi nec conside- 

 raret ab Horatio raodesti potius quam grati ac sinceri 

 animi significationem hic esse propositam, iraportu- 

 nissime adiecit illa audisti coram nec verbo parcius 

 nbsens. Nimirum Horatius debuit gloriari, quod in 

 laudatione duo])us verbis eisque formulae in modum 

 iunctis constante ne unum quidem verbum subtraxit 

 absenti Maecenati! 



ibid. 77 — 81: 

 inpositus mannis arvum caelumque Sabinum 

 non cessât laudare. Videt ridetque Philippus ; 

 [et sibi dum requiem, dum risus undique quaerit,] 

 dum septem donat sestertia, mutua septem 

 promittit, persuadet uti mercetur agellum. 



l 



Manifestum est satis inconcinne v. 79 lungi cum 



sequentibus, quae potius in apodosi quam in protasi 

 erant coUocanda. Accedit parum convenienter posi- 

 tum requiem, ut mittam ristis vocabulum importune 

 adiectum, cum proximo versu praecesserit illud videt. 

 Itaque tutius visum est secludi versum istum auctore, 

 ut memoravi, Nauckio, qui in sequente volebat 

 tum reponi pro dum. Quod mihi quidem secus vide- 

 tur, cum potius persuasum habeam, asyndeton huius 

 versus sane quam elegans et orationi vividissimae 



