433 



des Sicieiices de Saint-Pétersbourg^. 



434 



lidis, fructu late ovali : ad Amur australem et in Man- 

 (Islmria meridionali . 



Var.japonica Miq. Prol. 206. Folia argutius ser- 

 rata serraturis brevius mucronatis, subtus minus glau- 

 cescentia, staminodia sacpe evoluta ! , nux major sub- 

 globosa, ad 7 mill. alta. 



In Japoniae insulis Nippon média, montibus Hakone 

 et alibi, et Ycso circa Hakodate , frequcns arbor. Si- 

 millima ([iiidem occiirrit in Mandslmna littorali Ko- 

 reae contcrmina, scd in hac staminodia rarissime evol- 

 vuntur. 



Ob staminodia evoluta, qualia speciebus aniericanis 

 atque T. anjentcac propria sont, videtur antiquissima 

 forma T. cordatac, in Japonia superstes, vinculum inter 

 utramque generis gregem sisteus. 



An Tilia quaedara, in Kurilis australioribus prove- 

 nieus, ex Pallas N. nord. Beitr. et ex Golownin 

 apnd Kiilb, Lânder- u. Vôlkerkunde in Biographien, 

 III. p. 505., ad banc spcciem referenda ? 



2. T. mongolica. Glabra niicrophylla foliis discoloribus 

 latioribus quam longis basi truncatis antice tricuspida- 

 tis, pauci- et grandiserratis serraturis aristatis,pe- 

 dunculis basi nudis erectis, cymis densis bracteam su- 

 perantibus, sepalis margine tantum tomentosis intusque 

 ad basin barbatis, flore campanulato, staminibus 35 — 40 

 quam staminodia petaLaque brevioribus, stylo glabro. 



Mongolia australis: ad latus australe jugi Muni-ula, 

 rarius (Przewalski, 1871); China boreali: in monte 

 Po-bua-sban ditionis Pekinensis (Dr. Bretscbneider, 

 1877). 



Ab omni T. cordata flore non patente, petalis sta- 

 mina superantibus et a planta europaea et asiatica 

 continentali staminodiorum praeseutia differt , ex ha- 

 bitu ad T. cordatani var. inandslmricam ob folia ac- 

 cedit, scd folia adhuc paucius et grandius serrata. — 

 Folia tricuspidata ceterum et in aliis Tiliis passim oc- 

 currunt, et quamvis in T. mongoîicae omnibus exemplis 

 collectis sola adsint, tamen olim verosimiliter et indi- 

 visa invenientur. — In planta chinensi (nondum florente) 

 in plerisque cymis ad basin secundae vel rarius primae 

 trichotomiae adsunt bracteolae virentes oblongoliue- 

 ares, ad 10 raill. longae. Taies observatae sunt a Ma- 

 linvaud (Bull. soc. bot. de France 1878. 316) cito 

 caducae in ramo T. [irandifoliae in medio pedunculo, 

 in eadem versus pedunculi basin observavit Deséglise 



Tome XXVI. . 



(ex adnot. 1. c. 317.), praeterea in T. parvi folia (cor data), 

 denique in T. argentea pedicelli 2 v. 3 versus médium 

 bracteolam minutam caducam habebant. Specc. mon- 

 golica sub plena antliesi lecta bracteolis liis carent, an 

 caducae, an baud evolutae, non constat. 



3. T. mandsJiurica Rupr. et Maxim. inBuU.pbys 

 matb. Acad. Pétersb. XV. vel Mél. biol. 11.412. 519. 

 Ad folia subtus dense, ad bracteas cymas geramasque 

 parce tomeutosagrandifolia; foliis cordato- v. truncato- 

 rotundatis subito cuspidatis mucronatoserratis ser- 

 raturis patulis; bractea pedunculo fere usquc ad basin 

 adnata; flore scmiapcrto, sepalis incanis, petalis stami- 

 nodia his stamina numerosa superantibus, stylo petalis 

 demura paulo longiore, nuce crasse lignosa globosa sub- 

 tuberculata tota v. inferne 5-sulcata basi pro pedicelli 

 insertione excavata. Maxim. FI. Amur. n. 155. T. ar- 

 gentea var. niandshurica Rgl. FI. Usur. n. 99. T. ar- 

 gentea Bayer Monogr. Til. 48. T. Pekinensis Rupr. 

 il. ce. 



In Mandslmria ab Amur australi meridiem versus 

 usque ad fines Koreac sat frequens , Cliina boreali, 

 ditione fl. Pekinensis (Kirilow). 



A T. argentea (europaeal et T. Miqueliana (japonica) 

 differt foliis parcius serratis serraturis longe mucro- 

 natis et nuce sulcata basi perforata, a secunda praeterea 

 foliis rotundatis subito cuspidatis et serraturis patulis. 

 Regel 1. c. diversitatem foliorum et fructuura negat, 

 sed in adversariis ejus de serraturarum mucrone et 

 fructu perforato nulla mentio facta est, Bayer vero 

 diagnosin meam non legisse videtur, ipse autem neque 

 in serraturarum naturam neque in fructus indolem in- 

 quisivit, uam si bisce mentem adbibuisset nullo modo 

 pro mero synonymo declarasset, dum varietates nu- 

 merosas signis minimi momenti superstructas enume- 

 rasset. 



T. pehinensis, tantum sterilis et cum alabastris col- 

 lecta, formam lobatani sistere videtur, qualis in Tiliis 

 fere omnibus juventute occurrere solet. 



4. T. Miqueliana. Bracteis cymis gemmisque parcius, 

 ad folia subtus dense cinereotomentosa , parvifolia; 

 foliis deltoideis v. deltoideoovatis sensim acurainatis basi 

 truncatis, argute serratis serraturis incumbentibus 

 brève calloso- apiculatis; bracteis pedunculo ad basin 

 fere adnatis; flore semiaperto, sepalis incanis, petalis 

 staminodia his stamina numerosa superantibus, stylo 



28 



