76 TOEPASSING VAN DE THEORIE DER QÜANTA [§ 16. 



waarden hebben, dan kunnen de lunkties II' vourgesleld 

 worden door : 



Wi == nil{ni + n'i), enz. 



of een andere dergelijke uitdrukking i). 

 c) Werkt men niet gelijkstroom dan schijnen andere regels te 

 gelden -). — Men vergelijke verder de diskussie van de waar- 

 nemingen over het STARK-effekt, door Epstein '•^) en Sommer- 

 FELD •*). 

 2) Uit hetgeen "waargenomen wordt omtrent de ])olarisatie-toe- 

 s'tand der lijnen bij het ZEEMAN-effekt en bij het STARK-effekt 

 schijnt men den volgenden regel te mogen afieiden'^): 



Is II;; het ({uantengetal voor (\v komponente van het 

 moment van hoevoclhoid van beweging volgens de i'ichting 

 der a-as '•), dan zijn (k; uitgezonden trillingen evciiioijduj aan 

 deze, indien /<;; met een even. l)e<lrag toe- of afneemt ; een 

 verandering van n^ met een oneven bedrag geeft cirkulaire 

 trillingen, loodrecht op de 2-as. Lichtstralen die in de + rich- 

 ting der 2-as worden uitgc^zonden zijn rechts cirkulair gej^o- 

 hirisecu'd als /i- toeneemt, links cirkulair als Ji.-i afneemt. '') 

 Men schijnt hier te doen te hebben met een emissie van 

 moment van hoeveelheid van beweging: 



Bij de emissie van links cirkulair gepolariseerd licht is 

 de rotatie van den elektrischen vektor volgens de elektro- 

 magnetische lichttheorie passend bij de richting van den 

 lichtstraal ; dus voor lichtstralen in de + ricliting der 2-as 

 uitgezonden linksom loopend (voor een waarnemer die van 

 de zijde der pos. 2-as naar het .r//-vlak ziet). In dit geval 

 neemt ^3 af, en is er dus een positief bedrag aan moment 

 van hoeveelheid van beweging uitgestraald ^). 



«) Cf. A. SoMMicKiKLh, Sitz. Ber. Bayr. Akad. 1!M7, j). 104. 



2) Idem, p. lOH. 



^P. S. Ki'STEiN, Aiiii. d. l'hys. 50, p. 514, lÜlG. iZic ook beneden §21) 



'>) A. SoMMKRKEi.i.., Sitz. Her. Bayr. Akad. 1917, p. lOlt. 



5) A. .S(.M.MKUii;i.h. rhys. Zeitsclir. 17, \<. IDl, l'.lKi. en P. S. Ki'stiin, l.c 



") De 2-as is geuomeu in de riclitin<,Mleriiiagnetisclie()rder elektrische krachtlijnen. 



7) Vergelijk hoofdstuk 111, § 20 en 21 en iiir. ^i l)ij j; 20. 



" I Dit hedrag aan moment van liocveoJlicid van beweging moet men volgens 

 de klassieke theorie terug kunnen viinlcii in liet eliktromagnetische veld. (Zie 

 l).v. M. AiiitAHAM, Theorie dei' Klcklrizitiit, 11.» 



