§ 6.] OP HET ATOo^rMor)EL. 29 



Indien men, zooals veelal gedaan wordt, onderstelt dat de 

 massa van een elektron van elektromagnetischen aard is, zou 

 men de aanwezigheid van deze massa nog als een reaktie van 

 het eigenveld van het elektron moeten beschouwen. 



De hypothese dat het systeem geen energie uitstraalt wan- 

 neer het een quantenbe weging uitvoert, en dat de elektronen 

 geen reaktie van hun eigenveld ondervinden, terwijl de bewe- 

 gingen toch Volstrekt niet eenparig rechtlijnig zijn, is geheel in 

 tegenspraak met de ideeën der klassieke elektrodynamika. Het 

 schijnt niet mogelijk te zijn haar af te leiden uit bepaalde aan- 

 namen omtrent de beweging van het elektron ; indien ze juist 

 is, zou ze erop wijzen dat de grond vergelijkingen der elektro- 

 nentheorie gewijzigd moeten worden, zoodat deze Avaarschijnlijk 

 wel voor makroskopische systemen met groote elektrische ladin- 

 gen, enz. gelden, doch niet voor systemen van de grootteorde 

 van atomen. 



Voorloopig zal hiero}) niet nader worden ingegaan ; verschil- 

 lende kwesties die hiero}) betrekking hebben zullen in een later 

 hoofdstuk besproken worden. 



Men geeft de hj'pothese ook wel in den vorm : het systeem 

 kan slechts de quantenbewegingen uitvoeren, en geen andere. 



?(jp 1 öa,- 



E,-^= -r-^ , enz. 



dx c ^t ' 



H, = ^ ~ , enz. 



de elektrische en magnetische veldsterkten voorstellen.] 



Men vergelijke in verband hiermee: 



K. ScHWARzsciiii.D, Gott. Nachr. Math. Phys. KI. Iil03, p. 127; 



G. A. SciioïT, Electroraagnetic Radiatiou (Camhr. 1912), p. 284, verg. (45G). 



Voor snelheden klein t.o.v. de snelheid van het licht wordt de funktie van 

 Lagrangk: 



i, = _L^(^24-,;2_|_,2) + , j .... j. 



Indien men rekening wil houden met de gravitatie, zou ze den vorm krijgen: 



L = — m (■ 1 / ^ </„ ,. Xfi X, — c ^ q ,,< X/t 



^ flV f* 



• d x,t 



waar X4 — t ; Xf, — ■ ^J^' 



